[ گزارش اشكال در مقاله | بازگشت | جستجو | ليست كنفرانس‌ها ]

رويكرد پزشكي، ارگونوميك و ايمني صنعتي به بيماري سيمولاتور ناشي از استفاده از شبيه سازهاي پرواز در خلبانان  Fulltext 

[ احسان علوي ] - پژوهشگاه هوافضا
[ زهرا پيله وري ] - پژوهشگاه هوافضا
[ كتايون اورنگ ] - پژوهشگاه هوافضا

خلاصه مقاله:

بيماري سيمولاتور شكلي از بيماري حركت ايجادشده به علت عدم انطباق بازخور دهاي حسي دريافت شده از حواس بينايي، پروپريوسپتيو و سيستم وستيبولار در شبيه سازهاي پرواز است، كه مي تواند در طي قرارگيري خلبانان در سيمولاتورهاي هواپيماهاي نظامي و غير نظامي ايجاد شود . هدف از اين مقاله شناسايي عوامل دخيل در اين بيماري، بررسي امكان قانوني و لزوم پزشكي استفاده از داروهايي است كه با هدف اجتناب از علا ئ م، كاهش زمان بيماري و يا به حداقل رساندن علائم اين بيماري در دسترس هستند .
علائم اين بيماري در سه گروه اختلال جهت يابي، اكولوموتور و تهوع قرار مي گيرند . عواقب آن مشتمل است بر كاهش استفاده از سيمولا تور، اختلال در آموزش كاربر، اختلال در ايمني زميني و هوايي . اگر خلبان بعد از كار با سيمولاتور هدايت هواپيما را به عهده بگيرد، به علت بروز علائم يا ايجاد تغييراتي كه جهت سازگاري با سيمولاتور در وي ايجاد شده اند، در هدايت هواپيما دچار مشكل خواهد شد . بر طبق ق وانين موجود خلبان بايستي تا 7 روز پس از قرارگيري در سيمولاتور از پرواز اجتناب كند . ولي اين امر ، با توجه به اينكه ميزان متفاوت واكنش ها و علائمي كه افراد در مواجهه با سيمولاتور از خود نشان مي دهند در يك بازة زماني خاص از بين نمي رود، بايد براساس شدت علا ئم تعيين گردد و نه به شكل يك عدد مطلق . جهت ارزيابي اين مشكل و ارتقاي ايمني پرواز بايستي از معاينه توسط پزشكان هوايي و پرسش نامه هاي بيماري سيمولاتور استفاده شود

بيماري سيمولاتور، خلبانان، ايمني پرواز، واقعيت مجازي