شناسايي مناطق مستعد براي طرح هاي استحصال آب از مه، به عنوان فن آوري نوين در مديريت منابع آب، در ايران  Fulltext 

[ محمد سيدي علم آباد ] - دانشجوي كارشناسي ارشد رشته مهندسي آبخيزداري دانشكده منابع طبيعي دانشگاه تربيت مدرس
[ حميدرضا مرادي ] - استاديار دانشكده منابع طبيعي دانشگاه تربيت مدرس، گروه مهندسي آبخيزداري
[ محمدحسين نساجيان زواره ] - دانشجوي كارشناسي ارشد رشته مهندسي آبخيزداري دانشكده منابع طبيعي دانشگاه تربيت مدرس

خلاصه مقاله:

از ديدگاه هواشناسي مه پديده اي است كه در افقي قابل روئيت كه در ارتفاعي كمتر از يك كيلومتر ازسطح زمين و با حضور قطرات آب همراه است اتفاق مي افتد . استفاده از مه به عنوان منبع ، عملي نا متعارف محسوب مي - شود كه دريچه اي را به سوي فن آوري نوين در امر استحصال آب مي گشايد در مناطقي خاص كه تركيب شرايط هواشناسي و وضعيت پستي وبلندي به گونه اي است كه مه هاي دايمي كوههاي ساحلي يا داخل خشكي را در بر مي گيرد . قطركهاي حاصل از اين مه توسط درختان و يا ساير رستني هاي پا بلند ، جمع آوري شده و مورد استفاده قرار مي گيرد . اين قطركها را مي توان با جمع كننده هايي كه توسط انسان طراحي و ساخته مي شوند جمع آوري و به اين ترتيب ، مقادير زيادي آب براي مصارف محلي، كشاورزي يا جنگلداري بدست آورد . در اين تحقيق براساس آمار بلند مدت ايستگاههاي هواشناسي سينوپتيك سواحل و جزاير جنوبي كشور ، مناطق مه خيز تعيين و امكان استحصال آب از مه از ديدگاه نظري مورد بررسي قرار گرفته است . و نهايتاً براساس نتايج بدست آمده مشخص شد كه در جزايرجنوبي ايران جزاير كيش ، كنارك وسيري اولويت هاي اول تا سوم براي طرح استحصال آب از مه را دارا مي باشند . پس از جزاير جنوبي ايران ، بيابانهاي ساحلي بهترين پتانسيل را براي اين طرح دارا مي باشند . و در نهايت نواحي كوهستاني اولويت بعدي را به خود اختصاص مي دهند .

اولويت بندي ، استحصال آب از مه ، جمع كننده هاي مه ، منابع آب ، جزاير جنوبي ايران