برنامه ريزي آبياري با استفاده از ژنتيك الگوريتم در شرايط محدوديت آب  Fulltext 

[ محمد سعادت نيا ] - دانش آموخته كارشناسي بخش مهندسي آب - دانشگاه شيراز
[ حسين حميدي فر ] - دانش آموخته كارشناسي بخش مهندسي آب - دانشگاه شيراز

خلاصه مقاله:

يكي از مهمترين عوامل محدود كننده توليد محصولات كشاورزي در ايران، كمبود منابع آب مي باشد . در اين راستا رشد جمعيت و افزايش تقاضا اين مشكل را نمايان تر مي سازد و ارائه مدلي جهت بهره برداري بهينه از منابع آب موجود، با در نظر گرفتن شرايط اقتصادي ضروري به نظر مي رسد . به عنوان مثال در رابطه با بهره برداري بهينه آب در بخش كشاورزي، با استفاده از شاخص حساسيت گياه به كمبود آب ) ) λ ı و بر اساس روابطي همانند رابطه جنسن، دورنبوس و كاسام، مي توان مقدار بهينه آب مصرفي در دوره هاي مختلف رشد گياهي را معين ساخت . براي اين منظور مي توان از يك مدل بهينه سازي استفاده كرد . دراين مطالعه از روش بهينه سازي ژنتيك الگوريتم (GAs) به منظور تقسيم بهينه مقدار محدود آب موجود در ميان دوره هاي مختلف رشد گياهي استفاده شده است . در اين رابطه شاخص هاي حساسيت تنش آبي براي گندم زمستانه (Triticum eastivum L.) و جو بهاره (Hurdeum vulgare) در يك ناحيه خشك از استان
فارس ( منطقه باجگاه ) مورد استفاده قرار گرفت . نتايج نشان مي دهد كه با استفاده از روش بهينه سازي پيشنهادي و با در نظر گرفتن ضرايب حساسيت گياهان به كم آبي، مي توان استراتژي بهينه تحويل آب به گياه را به گونه اي بدست آورد كه ميزان سود حاصله از توليد محصول حداكثر شود . همچنين نتايج مقادير متفاوتي از سود را براي دو گياه تحت مطالعه، در سطوح مختلفي از نسبت سود خالص به هزينه (B/C) حاصل نمود كه اطلاعات مناسبي را درباره ارزيابي اقتصادي طرح ها در اختيار طراحان و برنامه ريزان منابع آب قرار مي دهد

كم آبياري، ژنتيك الگوريتم، شاخص حساسيت، برنامه ريزي آبياري، بهينه سازي