[ گزارش اشكال در مقاله | بازگشت | جستجو | ليست كنفرانس‌ها ]

كاربرد روش‌هاي مختلف ميان‌يابي براي نمايش مكاني توزيع آلاينده‌ها در تهران بزرگ  Fulltext 

[ خسرو اشرفي ] -
[ سرمد قادر ] -
[ وحيد اصفهانيان ] -
[ سعيد متصدي ] -

خلاصه مقاله:

از جمله نمايش‌هاي مهم و كاربردي در زمينه آلودگي هوا، نمايش توزيع مكاني آلاينده‌ها مي‌باشد. نمايش غلظت آلاينده‌ها در سطح شهر تهران مي‌تواند به‌صورت روزانه تهيه گردد و با استفاده از اين توزيع مكاني مي‌توان نواحي داراي آلودگي بيش از حد مجاز را تشخيص داد . براي اينكه اين توزيع براي عموم قابل فهم باشد مي‌توان از توزيع مكاني آلاينده‌ها به‌صورت PSI استفاده نمود. در اين مقاله توزيع مكاني به هر دو صورت نمايش داده شده‌است. توزيع مكاني آلاينده‌ها در واقع از نقاط ايستگاهي به نقاط شبكه‌اي ميان‌يابي مي‌شود. در اين مقاله از داده‌هاي 7 ايستگاه سازمان حفاظت محيط زيست براي اين منظور استفاده شده‌است. هرچه تعداد نقاط ايستگاهي از لحاظ تعداد و محل قرارگيري داراي وضعيت مناسبي باشند، داده‌هاي ميان‌يابي‌شده قابل اعتمادتر خواهند بود. در اين تحقيق سه روش ميان‌يابي معكوس فاصله، كريجينگ و اسپيلاين صفحه نازك براي ميان‌يابي مكاني آلاينده‌هاي مختلف اعمال شده‌است و درنهايت نتايج آنها با هم مقايسه شده‌اند. براي سنجش صحت داده‌هاي حاصل از ميان‌يابي از روش حذف يك ايستگاه خاص و مقايسه نتايج پس از حذف آن استفاده مي‌شود. براي رسيدن به اين هدف ابتدا يك ايستگاه از سيستم ميان‌يابي حذف مي‌شود و ميان‌يابي با استفاده از داده‌هاي بقيه ايستگاه‌ها انجام مي‌شود و مقدار به‌دست آمده از ميان‌يابي در موقعيت ايستگاه حذف‌شده با مقدار گزارش‌شده توسط ايستگاه‌ حذف‌شده مقايسه مي‌شود. از مقايسه اين نتايج مي‌توان روش مناسب براي هر آلاينده را به‌دست آورد. با اين مقايسه مشخص شده‌است كه روش كريجينگ براي آلاينده‌هاي CO و SO2 و روش معكوس فاصله وزني براي آلاينده‌هاي Dust و NO2 بهتر از دو روش ديگر عمل مي‌كنند.

توزيع مكاني، ميان‌يابي، معكوس فاصله، كريجينگ، اسپيلاين صفحه نازك