كاربرد مدل‌هاي رفع اختلاف در مديريت كيفي سيستم‌هاي رودخانه‌اي  Fulltext 

[ پدرام امين ] - دانشجوي كارشناسي ارشد مهندسي عمران-آب، دانشكده مهندسي عمران، دانشگاه تهران
[ رضا كراچيان ] - استاديار دانشكده مهندسي عمران، دانشگاه تهران

خلاصه مقاله:

در مسأله مديريت كيفي رودخانه¬ها، معمولاً تصميم‌گيرندگان و تأثيرپذيرندگان متعددي با مطلوبيتهاي متفاوت وجود دارند. بنابراين در اين مسائل مي‌توان از مدل‌هاي رفع اختلاف كه امكان درنظر گرفتن نظرات تصميم گيرندگان مختلف در يك سامانه را فراهم مي‌سازند به عنوان جايگزين مدل‌هاي تصميم‌گيري چند معياره استفاده كرد. در اين مقاله، يك مدل جديد رفع اختلاف براي تخصيص بار آلودگي در رودخانه‌ها، با توجه به عدم قطعيت‌هاي موجود، معرفي مي‌شود. اين مدل از يك روش چانه‌زني اقتصادي پيشنهاد شده توسط Young (1993) استفاده مي‌كند و با اعمال اصلاحاتي از اين روش براي رفع اختلاف در مديريت كيفي رودخانه¬ها استفاده مي‌شود. ورودي¬هاي اين مدل، توابع مطلوبيت تصميم¬گيرندگان و منحني تبادل بين اهداف مختلف موجود مي¬باشند. براي در نظر گرفتن عدم قطعيت مربوط به توابع مطلوبيت، از هر طرف درگير در مساله رفع اختلاف، توابع مطلوبيت گروهي از تصميم‌گيرندگان و متخصصين در نظر گرفته مي‌شود. همچنين براي در نظر گرفتن عدم قطعيت مربوط به غلظت متغيرهاي كيفي آب، به جاي محاسبه غلظت اين متغيرها، ريسك تخطي غلظت متغيرهاي كيغي مورد نظر از استانداردها محاسبه مي¬شوند. براي محاسبه ريسك تخطي از استانداردها از روش آناليز مونت كارلو استفاده شده است. براي به دست آوردن منحني تبادل از روش NSGA-II استفاده مي‌شود كه يك الگوريتم ژنتيك جديد براي بهينه¬يابي¬هاي چندهدفه مي‌باشد. نتايج كاربرد مدل پيشنهادي در سيستم رودخانه‌اي زاينده‌رود نشان دهنده كارايي مناسب آن است.

رفع اختلاف، تخصيص بار آلودگي، تحليل عدم قطعيت، تابع مطلوبيت، تئوري Young، آناليز مونت كارلو