مقايسه مقادير جيوه در پنج گونه از ميگوهاي بندر عباس  Fulltext 

[ فاطمه السادات نماينده ] -
[ عباس اسماعيلي ] -
[ سيدمحمود قاسمپوري ] -
[ ثمر مرتضوي ] -

خلاصه مقاله:

سواحل بندر عباس با طيف وسيعي ازپديده‌هاي آلاينده مثل صنايع پتروشيمي، جنگ‌هاي خيج فارس و حمل و نقل نفت، آلوده شده است. در اين مطالعه ميزان جيوه كل در پنج گونه از ميگوهاي بندر عباس به عنوان يك شاخص زيستي اندازه گيري شد . اين مطالعه بر روي 64 ميگو از پنج گونه ميگوي ببري سبز Penaeus semisulcatus ، ميگوي موزي Penaeus merguiensis ، ميگوي چكو يا سرتيز كوچك Metapenaeus stabbingi ، ميگوي سفيد يا سرتيز بزرگMetapenaeus affinis و ميگوي خنجري Parapenaeupsis stylifra كه از سايت نمونه گيري بندر عباس جمع آوري شده بود انجام گرديد. غلظت جيوه با دستگاه mercury analyzer مدل Leco AMA 254 با كاليبراسيونAuto select و روش كار با شماره استاندارد ASTM D6722 اندازه گيري شد. غلظت جيوه به صورت Mean ±SD با P.value= 0.05 گزارش شد. ميانگين غلظت جيوه در عضله گونه ميگوي ببري mg/kg0/56± 0/76در ميگوي سرتيز خنجري mg/kg 0/4± 0/1در ميگوي سرتيز سفيدmg/kg 0/4±0/5 در ميگوي سرتيز كوچك mg/kg 0/1± 1/1 و در ميگوي موزي mg/kg 0/04±0/08 بود. تفاوت معني داري (P=0.0001)بين همه گونه‌هاي صيد شده از بندر‌عباس ديده شد بيشترين غلظت جيوه در گونة سرتيز كوچك مشاهده شد كه به نظر مي رسد به علت عوامل بيولوژيكي، چرخه زيستي و نيز وابستگي بيشتر به بستر باشد. همچنين غلظت جيوه در عضله گونة ببري بيشتر از موزي مشاهده شد كه به نظر مي رسد به علت ترجيح دادن بستر گلي، رفتارحفاري و ساير عوامل بيولوژيكي و فيزيولوژيكي باشد.

جيوه، ميگو، خليج فارس، فلزات سنگين، بندر عباس ،حد مجاز مصرف