[ گزارش اشكال در مقاله | بازگشت | جستجو | ليست كنفرانس‌ها ]

سنجش جيوه در ميگوي ببري صيد شده از سواحل شمالي خليج فارس  Fulltext 

[ ثمر مرتضوي ] - مربي گروه گروه محيط زيست دانشگاه ملاير
[ فاطمه السادات نماينده ] - دانش آموخته گروه محيط زيست دانشگاه تربيت مدرس و كارشناس اداره كل حفاظت محيط زيست استان يزد
[ عباس اسماعيلي ساري ] - دانشيار گروه محيط زيست دانشگاه تربيت مدرس

خلاصه مقاله:

سواحل خليج فارس مهمترين اكوسيستم آبي ايران از نظر حضور آبزيان گوناگون مي باشد كه بعلت اهميت آن درحمل و نقل هاي نفتي همواره در معرض طيف وسيعي ازپديده‌هاي آلاينده قرار دارد و در سالهاي اخير جنگ هاي خليج فارس وحضور فعال صنايع حاشيه آن در آلوده تر شدن اين اكوسيستم حياتي نقش بسياري داشته است. در اين مطالعه ميزان جيوه كل در گونه ميگوي ببري به عنوان يك شاخص زيستي اندازه گيري شد . اين مطالعه بر روي 43 گونه ميگوي ببري سبز Penaeus semisulcatus كه ازپنج سايت نمونه گيري بندر عباس، هرمز، بحركان، ، بندر ديّر، و گناوه جمع آوري شده بود انجام گرديد. غلظت جيوه با دستگاه mercury analyzer مدل Leco AMA 254 با كاليبراسيونAuto select و روش كار با شماره استاندارد ASTM D6722 اندازه گيري شد. غلظت جيوه به صورتMean ±SD با P.value= 0.05 گزارش شد. ميانگين غلظت جيوه در عضله گونه ميگوي ببري mg/kg0/44± 0/4. ميانگين غلظت جيوه عضله ميگوهاي مورد مطالعه به طور معني داري متفاوت بود(P=0.0001). همچنين ميانگين غلظت جيوه در ميگوي ببري در صيد گاه بحركان0/04± 0/1 ، در بندر دير 0/07± 0/16 ، در بندر عباس 0/56± 0/76 ، در بندر گناوه 0/04± 0/25 و در هرمز 0/04± 0/13 بود. نمونه‌هاي بندر عباس بيشترين غلظت جيوه را نشان دادند كه به نظر مي رسد به علت وجود صنايع آلاينده و نيز الگوي چرخش آب و رسوب گذاري خليج فارس و تراكم حمل و نقل دريايي در مجاورت تنگه هرمز باشد

جيوه، ميگو، خليج فارس ،ميگوي ببري ،حد مجاز مصرف