راهبردهاي مديريت پايدار در راستاي جلوگيري از آلودگي آبهاي سطحي و زيرزميني  Fulltext 

[ مهنوش رضاعلي ] - كارشناس ارشد مهندسي طراحي محيط زيست-كارشناس دفتر پژوهش،برنامه ريزي و نظام اطلاعات و آمار محيط زيست سازمان محيط زيست
[ افسون اژدري ] - كارشناس ارشد علوم ميكروبيولوژي- كارشناس كميته ملي توسعه پايدار

خلاصه مقاله:

مسئله آب يكي از بزرگترين چالش هاي حاضر قرن بشريت است كه مي تواند ناشي از محدوديت ذاتي منابع آب و يا بهره برداري بي رويه و مديريت ناصحيح اين منبع ارزشمند باشد. با توجه به شرايط توپوگرافي، نظام توزيع بارش، ساختار فيزيوگرافيك و جهت زمين، ايران در زمره كشورهاي خشك و نيمه خشك طبقه بندي مي گردد. كمبود منابع آب يكي از مهم ترين عوامل محدودكننده توسعه در كشور قلمداد مي شود.با توجه به نقش آب در توسعه ملي و ارزش اقتصادي آن با لحاظ منافع ملي و بر اساس طرح جامع آب كشور، رعايت توجيحات فني، اقتصادي، زيست محيطي و اجتماعي مي بايست در برنامه هاي توسعه لحاظ گردد. در واقع راهبردهاي توسعه بلند مدت منابع آب كشور بايد ارزش اقتصادي آب در هر يك از حوضه هاي آبريز، متناسب با شرايط طبيعي و اقليمي، سرمايه گذاري هاي تأمين، انتقال و توزيع آب براي بخش هاي گوناگون مصرف را تعيين و اعلام نمايد، همچنين كنترل كيفيت (مديريت فعاليت مصرف كنندگان مختلف آب) به گونه اي اعمال شود كه ابتدا آلودگي هاي منابع آب اعم از (سطحي و زير زميني) ناشي از فعاليتهاي اين بخش ها كنترل و شاخص هاي كيفي آب به تدريج ارتقا يابد. از اين رو شناسايي و بررسي عوامل عمده تهديد كننده منابع سطحي و زيرزميني آب كشور از اهميت خاصي برخوردار مي شود. مقاله حاضر به بررسي تعدادي از مؤلفه هاي اصلي تأثيرگذار بر محيط زيست و منابع آبي كشور از جمله توسعه شهرنشيني، توسعه صنعت و توسعه كشاورزي پرداخته و سعي برآن دارد تا با ارائه استراتژيها و راهبردهاي بلندمدت در راستاي مديريت منابع آب، حفاظت و بهره برداري پايدار از منابع حياتي را ميسر سازد. به طور كلي اين راهبردها شامل برنامه هاي مديريت منابع و مصارف، كنترل كيفيت، آمايش سرزمين، مديريت پيشگيري، آموزش همگاني، مديريت اطلاعات و مديريت فرابخشي مي باشد.

منابع آب ، مديريت پايدار، محيط زيست