جايگاه سن يابي به روش لومينسانس در مطالعات زلزله

[ مرتضي فتاحي ] - استاديار مؤسسه ژئوفيزيك

خلاصه مقاله:

اطلاعات قبل از تاريخ، داده هاي تاريخي و دستگاهي تواما جهت تخمين خطر زلزله در يك ناحيه ب ه كار مي رود . اولين قدم براي برآورد خطر زلزله دريك منطقه، شناخت وبه نقشه درآوردن گسل هاي فعال و تخمين ميزان فعاليت آن ها مي باشد . در اين جهت ضروري است ميزان لغزش هر گسل، دوران رخداد مجدد و زمان آخرين زلزله و شدت آن تخمين زده شود . نرخ لغزش هر گسل با اندازه گيري ميزان جابجايي آن ومتوسط زماني كه طول مي كشد تا جابجايي صورت گيرد، به دست مي آيد . زمان تكرار زلزله ها ي گسل هاي فعال ايران عموما طولاني ( بيش از چند صد سال ) است . بنابراين براي تكميل اطلاعات فعاليت هاي لرزه اي هر منطقه، لازم است كه زمين لرزه ها ي ديرينه مربوط به هر گسل سن يابي شود . دو حوزه دريايي عمان و خزر پتانسيل ايجاد سو نامي را دارا هستند . تخمين ميزان فعاليت آن ها با سن يابي سونامي هاي گذشته و يافتن فواصل تكرار شدن اين
پديده ميسر است . بسياري ازتمدن ها به علت زلزله هاي ديرين از ميان رفته اند و ما اطلاعات تاريخي كافي از آن ها در دست ندار يم . از اين رو سن يابي دقيق براي درك ارتباط زلزله هاي ديرين، اقليم شناسي ديرين و باستان شناسي ضروري ا ست . لذا سن يابي در مطالعات فوق الذكر كليدي است . در بين روش هاي مختلف سن يابي، روش لومينس انس به دلايل مختلف از جمله شرايط اقليمي ايران روشي بسيار مناسب است . در اين سخنراني ضمن توضيح سن يابي به روش هاي لومينسانس، جايگاه اين روش در مطالعات زلزله ارائه خواهد شد .