توسعه يا تلاش براي همساني  Fulltext 

[ محمد گل محمدي ] - شركت صنايع آذر آب

خلاصه مقاله:

توجه به «معنا» و درك و دريافت آن در هر موضوعي چنان مهم است كه بي شك بايد گفت هيچ كار ارزنده اي بي آن، تحقق پيدا نخواهد كرد. اين اهميت از آن جهت است كه نه تنها موجب فرو رفتن در تماميت ظاهر و غافل ماند از باطن و ماوران آن موضوع نخواهد شد، بلكه به دليل انكه «معنا» حيثيتي جامع دارد، معطوف شدن به آن سبب خواهد شد كه در بررسي گذر از روي آثار و نمودها، همه آنها بدون هر گونه حاف واضافه نابه جا به قدر اهميتي كه دارند، به حساب آيند و چيزي فرو گذار نشود. و اين در حالي است كه همه اين نمودها در عين پراكندگي و تنوع، كه گاهي آنها راكاملا جدا از هم و مستقل مي كند، به سمت كانوني واحد همگرا شده و در ماوراي خود به هيئتي روشن و معنادار ختم مي شوند. به اين ترتيب و حذف سلسله مراتب و پيوستگي طيف معنا، چنانچه طالب ديدگاهي روشن و منسجم از «توسعه » بوده باشيم و اتفاقا بر حقانيت و درستي اين حركت و رويكرد هاي آن هم بخواهيم پافشاري كنيم، ناگزير ابتدا مي بايد بر امر «تحقيق» گذري منطقي و پرداخت شده انجام دهيم، تا درسايه آن برداشت معنادار و مشخصي از «توسعه» و فرايندهاي قبل و بعد از آن در حد ممكن و مقدور، صحيح و منطبق با واقعيت داشته باشيم وسپس درخواهيم يافت كه:
- توسعه، فرايند دقيق و با اهميتي است كه دستيابي به آن جز از طريق تحقيق متضمن هيچ خير بركتس نبيت و تسوعه بي تحقيق و بي توجه به منطق رويكرد آن، فقط به ازدياد مصنوعات بشي و گسترش محيط و امكانات مي انجامد ، من را در سطح گسترش مي دهد و وسيعتر مي كند. اما هرگز بالا نخواهيد كشيد و همواره ما در مقابل سوالهاي بزرگ زندگي همچنان بي جواب مي گذارد.
- تحقيق وجودا مقدم بر توسعه است وتوسعه حقيقي از رهگذر تحقيق دست يافتني است و تحقيق امري معنوي است و معنا نه امري موهوم و با صرفا اخلاقي، بلكه كانون همگرايي همه واقعيت هاي پراكنده و نمودهاي از هم گسيخته است كه از حيث شدن وجود، فراتر رفته و ناظر بر هماهنگي و توازن مجموعه بودش است، بنابراين، منحصر كردن آن در يك جنبه مثل صنعت و يا اقتصاد و …، ستم بزرگي بر همگان است.
- توسعه چنان چيزي نيست كه خود را معاف از درك سرنوشت مشترك دانسته و در كوره راههاي انديشه به دنبال جمع آوري چيزهاي بيشتري باشد كه نه تنها معلوم نيست گرهي از كار ما بگشايد، بلكه حتي گرفتار تركند، ما انسانها با هم و به اتفاق مجموعه وجود، معنادار و سپس قابل رشد و توسعه ايم و هيچ كس به تنهايي به رستگاري كامل نمي رسد، بنابراين، درامر توسعه بايد به شدت نگران ناديده انگاشتن توازن واقعيت ها باشيم.