ارائه يك مدل رياضي جهت ازيابي شاخص هاي موثر در كارايي مراكز تحقيق و توسعه ايران  Fulltext 

[ محمدقاسم آيت ] -
[ جعفر سرقيني ] -
[ مهدي اميرافشاري ] -

خلاصه مقاله:

امروزه دركشور رسيدن به وضعيت توسعه يافتگي بعنوان هدف اول صحبتها و برنامه ريزيها مطرح مي شود. توسعه نيازمند يك تحول بنياني در اساس و زير ساختهاي يك جامعه است، چنين تحولي نيز، خود پيشاپيش به سياستگزاري ، اولويت بندي، دور انديشي و در نهايت برنامه ريزي اصولي و جامع مبتني بر نيازهاي جامعه وابسته است. تجربه كشورهاي توسعه يافته نشان ميدهد . بها دادن جدي به تحقيق و توسعه بعنوان سياست كاربردي چنين تحولي بسيار موثر بوده است. براي انجام تحقيق و توسعه در اين كشورها ساختار مراكز R&D طراحي و ايجاد شده اند مراكزي كه جلوداران رشد و توسعه ملي كشورها بوده اند و كارايي آنها نسبت مستقيم با فرايند توسعه يافتگي ملتها داشته است. در كارايي اين مراكز شاخص نيروي انساني، بودجه، دسترسي به دانش فني، مديريت و … موثر بوده اند.
دراين مقاله سعي شده است با بررسي تاثير شاخصهاي موثر بر كارآيي مراكز تحقيق و توسعه كشورهاي توسعه يافته و در حال توسعه، مقايسه تطبيقي بين اين مراكز با مراكز مشابه در ايران ارائه شود و بصورت مستدل نقاط ضعف و قوت مراكز تحقيق و توسعه كشور تجزيه و تحليل شوند، دوازده مشكل و نقطه ضعف اساسي استخراج و راهكارهايي جهت كاهش آنها ارائه گردند.
ضمنا تاكيد مقاله بر اين نكته است كه فعاليت در زمينه تحقيق و توسعه نمي تواند و نبايد بطور همه جانبه در قلمرو دولت باقي بماند، تجربه نشان داده است كه دولتها به رغم سعي و كوشش فراوان خود در شرايط انحصاري شدن مراكز تحقيق و توسعه ناموفق بوده اند.