مكانيزم هاي جايگزين كسب دانش در عصر رقابت  Fulltext 

[ غلامرضا اصيلي ] - عضو هيئت علمي پژوهشگاه صنعت نفت
[ عباسعلي قديريان ] - عضو هيئت علمي پژوهشگاه صنعت نفت

خلاصه مقاله:

طي سي سال گذشته مبناي رقابت در اقتصاد ملي و جهاني از منابع مشهود مانند نفت، معدن و … به منابع غير مشهود و خلق دارائيهاي مبتني بر دانش مانند توانمندي در انجام تحقيقات، ثبت مالكيت معنوي، توسعه محصول و فرايند تغيير يافته است. اما فرايند توليد و بكارگيري دانش و تكنولوژي هر روز پيچيده تر شده و چارچوبهاي علمي متنوع تري را در بر گرفته است كه هيچ سازماني نمي تواند به تنهائي تمام منابع و قابليتهاي مورد نياز را در قلمرو سازمان خود تامين نمايد. در نتيجه ساززمانها تمام منابع خود را جهت ايجاد توانمنديهاي ويژه در حوزه هاي خاصي به كار گرفته و از طريق توسعه روابط استراتژيك با سازمانهاي ديگر به كسب و مبادله دانش با آنها مي پردازد. اما دسترسي به منابع دانش در خارج از مرزهاي سازمان، الزامات ساختاري، اجتماعي و ارتباطي خاصي داشته و سازمانها را با چالش هاي جديدي مواجه مي گرداند كه مديريت بهينه اين چالش ها اساس خلق مزيت هاي رقابتي آينده است.
در اين مقاله نقش دانش در ايجاد مزيت رقابتي، انواع دانش و فرايند كسب و انتقال آن، استراتژي كسب دانش در خارج از قلمرو سازمان، مكانيزم هاي جايگزين كسب دانش (اتحادهاي استراتژيك و قراردادهاي مشترك)، جايگاه دانش در سازمانها و سياستهاي راهبردي مديريت بر آن و نهايتا موقعيت ايران در بهره گيري از رويكردهاي جديد مورد نقد و بررسي قرار مي گيرد.

دانش ، تكنولوژي ، اتحاد استراتژيك ، مزيت رقابتي