اجراي استراتژيك: سازمان مبتني بر نقاط مرجع استراتژيك (بررسي اثر هماهنگي راهبردي عناصر سازماني بر عملكرد سازمان)  Fulltext 

[ ] -

خلاصه مقاله:

موضوع اصلي مورد نظر اين مقاله تعيين چگونگي برقراري هماهنگي بين عناصر سازماني است. اين موضوع كه خود اصلي ترين بحث در حيطه اجراي استراتژي است با بهره گيري از مفهوم نقاط مرجع استراتژيك كه نخستين بار توسط فيگنباوم و همكاران در 1996 مطرح شد، بررسي مي شود. ابتدا با مطالعه آراي انديشمندان د رهر يك از حوزه هاي چهارگانه مرتبط با چهار عنصر سازماني (استراتژي ، ساختار ، فرهنگ و تكنولوژي سازماني) ، هر يك از اين عناصر به چهار بخش دسته بندي شده و سپس با استفاده از دو نقطه مرجع استراتژيك به صورت دو بعد، به انضمام يك بعد اثر عملكردي كه براي سنجش ميزان هماهنگي تعريف شده ، هماهنگي بين آنها برقرار مي شود.
دسته بندي هر يك از عناصر سازماني با بررسي پژوهش هاي انديشمندان زير صورت گرفته است، مدل رو، ميسون و ديكل و الگوي استراتژي هاي چهارگانه مايلز و اسنو (استراتژي هاي تهاجمي، رقابتي، محافظه كارانه و تدافعي) ، الگوي ساختار سازماني دفت (ساختارهاي از ارگانيكي تا مكانيكي) ، الگوي فرهنگ سازماني دنيسون و ميشرا به نقل از دفت (فرهنگ ماموريتي، انعطاف پذير ، بوروكراتيك و مشاركتي) و الگوي دسته بندي تكنولوژي طابق خليل به روايت از زلني (سخت افزار محور، نرم افزار محور، انسان (مغز) افزار محور و سازمان افزار محور).

اجراي استراتژي ، هماهنگي استراتژيك ، هماهنگيي افقي ، استراتژي ، ساختار مفهومي ، ساختار مفهومي ، فرهنگ سازماني ، تكنولوژي سازماني