مديريت آبياري در شاليزار  Fulltext 

[ ابراهيم اميري ] - دانشجوي دكتري آبياري و زهكشي دانشگاه آزاد اسلامي واحد علوم و تحقيقات تهران , دانشكده كشاورزي ,گروه آبياري
[ فريدون كاوه ] - دانشيار دانشگاه آزاد اسلامي واحد علوم و تحقيقات تهران , دانشكده كشاورزي ,گروه آبياري
[ مسعود كاوسي ] - هيات علمي موسسه تحقيقات برنج كشور , رشت , موسسه تحقيقات برنج كشور , بخش تحقيقات خاك و تغذيه
[ حبيب موسوي جهرمي ] - استاديار دانشگاه شهيد چمران اهواز , دانشكده مهندسي علوم آب

خلاصه مقاله:

با كاهش موجوديت آب براي كشاورزي و افزايش تقاضا براي برنج استفاده از آب در سيستم هاي توليد برنج اجبارا كاهش يافته و بهره وري آب روبه افزايش نهاده است . اكثر كشاورزان در شاليزارهاي خود , داراي تمايل كمي براي كم كردن ۱۰ سانتيمتر در پاي بوته برنج خود در تمام فصل رشد - ورودي آب به مزرعه خود دارند و هميشه تمايل دارند كه به ميزان ۵ آب را ببينند . با كاهش آب ورودي روشهاي آبياري غير شرايط غرقاب مورد توجه قرار گرفته است. در اين مقاله به محاسبه آب ورودي و بهره وري آب بر اساس نتايج آزمايشات انجام شده بر روي واريته هاشمي در مزارع تحقيقاتي موسسه تحقيقات برنج كشور در سالهاي مختلف انجام شده مي پردازيم . نتايج آزمايشات در سالهاي مختلف براي مديريتهاي مختلف آبياري نشان داد كه با كم كردن آب ورودي به ميزان ۳۲ درصد ، ميزان عملكرد ۱۳ درصد كاهش يافت و راندمان آبياري و بهره وري آب به ترتيب 0/3-0/82 و 0/3-0/75 گرم دانه براي هركيلوگرم آب بدست آمد. همچنين با توجه به ميزان آب ورودي (آبياري و بارندگي) آبياري نسبت به عملكرد مي توانيم به اين نكته اشاره كنيم كه با افزايش آبياري بيش از ۸۰۰ ميليمتر هيچگونه افزاش عملكردي ملاحظه نمي شود

برنج , آبياري , ذخيره آب , بهره وري آب