مكانيابي ايستگاههاي كمك رساني زلزله در ايران  Fulltext 

[ محمدرضا امين ناصري ] - عضو هيات علمي دانشگاه تربيت مدرس
[ فواد مهدوي پژوه ] - دانشجوي كارشناسي ارشد مهندسي صنايع، دانشگاه تربيت مدرس
[ ساعد علي ضمير ] - دانشجوي كارشناسي ارشد مهندسي صنايع دانشگاه صنعتي امير كبير

خلاصه مقاله:

يكي از مهمترين كاربردهاي عملي تحقيق در عمليات مربوط به حل مسائل مكانيابي است . اهميت اين مسائل در عمل از يك سو و تنوع و پيچيدگي آنها از سوي ديگر باعث توسعه روشهاي نظري متعددي در اين زمينه شده است . در اين ميان مسايل مكانيابي اورژانسي به خصوص در ابعاد بزرگ اهميت ويژه اي دارند . يكي از مهمترين زمينه هاي مكانيابي مراكز اورژانس، تعيين محل مناسب جهت احداث مراكز كمك رساني زلزله مي باشد . با قرار گرفتن ايران روي كمربند زلزله و وارد آمدن خسارات شديد ناشي از زلزله به كشورمان لزوم ايجاد مراكز كمك رساني اورژانس در مواقع زلزله در ايران بيش از پيش مشهود مي گردد و عدم وجود پژوهشي در زمينه مكانيابي اين ايستگاهها در ايران، انگيزه مهمي جهت تعيين بهترين مكانهاي ممكن براي تاسيس اين مراكز در ايران ايجاد مي كند . در اين مقاله ابتدا يك مدل مكانيابي Location Allocation جهت استقرار بهينه 12 مركز كمك رساني زلزله ( اين عدد با استفاده از اسناد موجود در مركز زلزله شناسي دانشگاه شريف و با توجه به محدوديت بودجه دولت تعيين شده است ) در 12 منطقه از 229 منطقه شهري كشور توسعه داده شده و از آنجا كه فضاي جواب مدل مورد نظر بصورت انفجار آميزي بزرگ مي باشد ( مسئله مورد نظر NP Hard مي باشد ) ، از يك روش ابتكاري كه بر مبناي روش Brute Force توسط Dileep R.Sule مطرح شده است، براي حل آن استفاده مي شود . بديهي است كه نتايج
حل اين مدل، مي تواند به عنوان ابزار مناسبي در اختيار مديريت قرار گرفته و به تصميم گيري در اين زمينه كمك كند .

emergency facility location , location allocation , P-Median models