[ گزارش اشكال در مقاله | بازگشت | جستجو | ليست كنفرانس‌ها ]

ارزيابي راندمانهاي سيستم آبياري شياري در اراضي يكپارچه و پراكنده استان چهارمحال و بختياري  Fulltext 

[ غلامرضا شماعي ] -
[ سيدفرهاد موسوي ] -
[ بهروز مصطفي زاده ] -

خلاصه مقاله:

در مناطق خشك و نيمه خشك، تامين آب براي مصارف كشاورزي مستلزم سرمايه گذاري سنگين است. كاهش تلفات و افزايش راندمان آبياري يكي از گامهاي اساسي در توسعه كشاورزي و افزايش بهره وري از منابع آب و خاك به حساب مي آيد. در اين تحقيق سعي شده كه نمونه هايي از ميزان تلفات آب و بازده آبياري در 15 مزرعه يكپارچه و 8 مزرعه پراكنده استان چهارمحال و بختياري بررسي شود. گياهان انتخاب شده چغندر قند و سيب زميني بود كه بيشتر از ساير زراعتهاي در منطقه كشت مي شوند. خاك غالب منطقه سيلتي رسي، رس و سيلتي رسي لومي مي باشد. با بررسي و تجزيه و تحليل ارقام حاصل از اندازه گيري هاي صحرائي نتيجه شد كه : 1) راندمان كاربرد آب در مزرعه در ابتداي فصل رشد بطور متوسط 25/8 درصد برآورد گرديد. 2) راندمان واقعي كاربرد آب در مزرعه هنگامي كه عمق آب مورد نياز به حداكثر مقدار خود مي رسد برابر 43/3 درصد است. 3) راندمان كاربرد آب اراضي كه بطور ناقص آبياري مي شدند 63/5 درصد است. 4) راندمان كاربرد آب اراضي غير يكپارچه بيشتر از اراضي يكپارچه بدست آمده است. 5) در اغلب مزارع، آبياري ديروقت انجام مي گيرد و محصول كاهش مي يابد. بنظر مي رسد كه عامل اساسي در پائين بودن راندمان آبياري ، عدم مديريت صحيح آبياري مي باشد. وجود علفهاي هرز و خاكي بودن كانالها، عدم استفاده از سيفون جهت انتقال آب به شيار و نداشتن برنامه آبياري از ديگر عوامل پائين بودن راندمان مصرف آب در منطقه است. يكپارچه سازي اراضي، به حداقل رسانيدن تقسيمات اراضي، احداث شيارها بر روي خطو تراز (در شيبهاي تند)، تنظيم دبي شيار، و استفاده از سيفون و لوله دريچه دار از جمله اقدامات مديريتي است كه مي تواند در افزايش راندمان آبياري در اين منطقه نقش موثري داشته باشد.