[ گزارش اشكال در مقاله | بازگشت | جستجو | ليست كنفرانس‌ها ]

كم آبياري بهينه تحت شرايط مختلف مقدار اوليه آب در نيمرخ خاك  Fulltext 

[ بيژن قهرمان ] - استاد بخش آبياري، دانشكده كشاورزي، دانشگاه شيراز
[ عليرضا سپاسخواه ] - استاد بخش آبياري، دانشكده كشاورزي، دانشگاه شيراز

خلاصه مقاله:

با كاهش فزاينده منابع آبي از نظر كمي توجه محققين به يافتن توابع توليد محصول از آب و بعد از آن به تخصيص بهينه آب ناكافي معطوف شده است. تخصيص بهينه آب فصلي غالبا توسط برنامه ريزي رياضي (برنامه ريزي خطي، غير خطي و پويا) صورت مي پذيرد. در اين بررسي، مقايسه اي بين برنامه ريزي غير خطي با برنامه ريزي پويا براي گندم زمستانه در باجگاه واقع در استان فارس بعمل آمده است. در حاليكه در برنامه ريزي غير خطي توزيع اوليه رطوبت خاك در نظر گرفته نمي شود، سه توزيع مختلف اوليه رطوبت خاك (PWP ثابت تا حداكثر عمق ريشه، FC ثابت تا حداكثر عمق ريشه، PWP در سطح و FC در حداكثر عمق ريشه و تغييرات خطي رطوبت با عمق) در برنامه ريزي پويا در نظر گرفته شد. نتايج بدست آمده نشان داد كه احتساب نقش رطوبت اوليه خاك باعث بالا رفتن محصول نسبي در ازاء مقادير مختلفي از كاهش تامين آب آبياري مي وشد و ناديده گرفتن اين نقش منجر به برآورد پائين توليد محصول نسبي در روش برنامه ريزي غير خطي مي گردد. چنانچه خاك هيچ كمكي در تامين بخشي از نياز آبي گياه ننمايد. (رطوبت اوليه خاك PWP باشد). توزيع تبخير – تعرق نسبي (نسبت تبخير – تعرق واقعي به بالقوه) در دو روش محاسبه تقريبا بر هم منطبق است. توزيع اوليه رطوبت خاك همچنين بر روي حد بهينه كاهش آب نيز موثر است. هرچه اين تاثير بيشتر باشد حد بهينه كاهش آب و همچنين حداكثر سود خالص نسبي افزايش خواهد يافت.