[ گزارش اشكال در مقاله | بازگشت | جستجو | ليست كنفرانس‌ها ]

چالش هاي اساسي مديريت بحران درايران وجهان  Fulltext 

[ شهرام علمداري ] - رئيس موسسه آموزش عالي علمي – كاربردي جمعيت هلال احمر

خلاصه مقاله:

دراكثر كشورهاي دنيا، در برنامه توسعه توجه كمتري به شرايط اضطراري وبحران ها مي شود. اغلب مرسوم است كه برنامه ريزان توسعه وبحران جداازهم كار كنند وهمين امر باعث مي شود كه ناهماهنگي هايي در امر برنامه ريزي توسعه وبحران ايجاد شود.
باتوجه به اينكه يكي از شاخص هاي مهم توسعه كشور ها، ميزان آمادگي جامعه آنها در برابر انواع مختلف بحران ها است، درتعداد كمي از كشورهاي دنيا، برنامه هاي توسعه وبحران داراي بخش هاي حاوي راهكارهاي لازم براي آماده سازي جوامع مي باشند. درواقع مي توان گفت كه تعداد كمي از كشورهايي كه داراي برنامه جامع مديريت بحران در برنامه توسعه خود هستند، به فاز آمادگي توجه نموده اند وبيشتر توجهات به فاز مقابله دربحران معطوف شده است.
دراكثر كشورها رسم براين بوده وهست كه سازمان هاي خاصي مانند سازمان دفاع غيرنظامي ويا حتي ارتش، مسئول مديريت بحران در حوادث وسوانح هستند. نتايج مطالعات تحقيقي از كشورهايي مانند بنگلادش، جزاير سليمان وهند نشان داده است كه آموزش مردم ووارد نمودن آنها به برنامه ريزي جامعه خودشان، مي تواند اثرات معجزه آسايي در كاهش عوارض جاني ومالي حوادث داشته باشد. در سال هاي اخير همه برنامه ريزي هاي كلان در جهان وبخصوص سازمان هاي بين المللي در جهت استفاده از برنامه هاي مبتني برجامعه براي تقويت مديريت بحران دركشورهابوده است. كشور ما در سال هاي دفاع مقدس وقبل وبعد از آن داراي تجربه بسيار بالايي در اين امر بوده است وهمانگونه كه دراين مقدمه خواهدآمد، مي تواند باتوجه به آموزه هاي مكتبي قوي (ولايتمداري، تفكر بسيجي و نهضت نرم افزاري)، به عنوان الگوي اصلي اين مدل از مديريت بحران مطرح باشد.
همانگونه كه در متن كتاب خواهدآمد، افزايش كمك هاي بشردوستانه كه مي توانست به عنوان يكي از فرصت هاي بزرگ ملي وبين المللي مطرح باشد، به دليل عدم توجه كشورها به آماده سازي جوامع تبديل به يك معضل ملي وبين المللي شده است. وقتي افراد يك جامعه دربرنامه ريزي توسعه وبحران جامعه خود دخيل نباشند، استخراج نيازها توسط افراد خارج از جامعه رخ داده وواقعي نخواهدبود. بنابراين در زمان استمداد از خارج جامعه، يا نيازهامشخص نيستند ويا واقعي نمي باشند وهمين امر باعث مي شود كه كمك هاي ارسالي بصورتي بي هدف وارد جامعه شده ودر محل اصلي خود استفاده نشوند. خطر اين نوع كمك ها، آسيب به توسعه جوامع وايجاد بحران هاي اجتماعي است.