[ گزارش اشكال در مقاله | بازگشت | جستجو | ليست كنفرانس‌ها ]

مديريت ترافيک حين وقوع زلزله از ديدگاه مديريت در زمان بحران  Fulltext 

[ احسان ثابت ] - کاشناسي عمران
[ مجتبي جاويد جهرمي ] - کاشناسي عمران
[ غلامرضا ايرانپور ] - کاشناسي عمران
[ دانيال ثابت ] - دانشگاه آزاد اسلامي واحد شيراز

خلاصه مقاله:

[اين مقاله کپي شده و ارائه کنندگان آن بدون رعايت حقوق معنوي آن را در کنفرانس ارائه نموده اند بدين جهت سيويليکا اصل اين مقاله را ارائه نمي کند]

در اين مقاله به بررسي دلايل بسته شدن راههاي ارتباطي و ايجاد ترافيک بعد از وقوع زلزله پرداخته شده و به ارائه راهکارهايي براي کنترل ترافيک پرداخته شده است. پس از وقوع زلزله هاي بزرگ به علت واژگوني سازه ها حرکات زمين از قبيل روانگرايي و نشست برخي از راه هاي ارتباطي از حيض انتفاع خارج مي شوند، از ديدگاه ديگر ترافيک عمليات نجات، سوخت و آبرساني، تخليه نظامي منطقه و کمک هاي برون شهري در زمان بحران، نياز به شريانهاي ارتباطي را افزايش مي دهد [1]، جمع آوري اطلاعات راه ها، شناخت شاهراه هاي حياتي و توزيع آنها با توجه به جمعيت منطقه، همينطور بررسي امکانات و توانايي هاي موجود و اولويت بندي آنها مهمترين مرحله در مديريت ترافيک، در ساعتهاي اوليه پس از وقوع زلزله مي باشد. ابتدا طراحي شبکه شاهراه هاي حياتي با توجه به تمرکز جمعيت و نياز به کمک رساني انجام شده و با تغيير وضعيت منطقه و گزارشات واصله بايد تغيير نمايد. مسلم است شناسايي فاکتورهاي مهم جمع آوري اطلاعات و عملکرد هاي اجرايي بعد از بحران نياز به تحقيقات گسترده اي دارد، طراحي شاهراههاي حياتي با توجه به اولويت هاي امداد رساني و مديريت به وسيله تجهيزات پيشرفته از جمله GIS و تجهيزات ديداري مي توان حداکثر کارايي را در عمليات نجات انتظار داشت. شاهراه هاي حياتي دسته بندي آنها و نوع ارتباط آنها با فاکتورهاي استراتژيک و آبشاري يا بروز نمودن اطلاعات ترافيک مورد نياز از مسائل حائز اهميت مديريت بحران مي باشد. پشينهاد مي گردد از طريق سيلست و خط مشي بر اساس مديريت گسترده بومي فولر استوار است.

مديريت بحران ، راه ، ترافيک ، شريانهاي حياتي