ارائه مدلي براي درنظرگيري وابستگي عدم قطعيت ها در شبيه سازي مونت كارلو به منظور بهبود فرآيند تحليل كمي ريسك پروژه  Fulltext 

[ ابوطالب گرئي ] - دانشجوي كارشناسي ارشد مهندسي صنايع - دانشگاه تهران
[ مجتبي طيبات ] - دانشجوي كارشناسي ارشد مديريت پروژه و ساخت – دانشگاه تهران
[ مجيد شخص نيايي ] - دانشجوي كارشناسي ارشد مهندسي صنايع – دانشگاه تهران
[ كامران رضايي ] - استاديار دانشكده فني – گروه مهندسي صنايع – دانشگاه تهران

خلاصه مقاله:

امروزه بررسي و تحليل عدم قطعيت ها در هر پروژه اي امري ضروري محسوب مي گردد بطوريكه بدون درنظرگيري و تحليل اين عدم قطعيت ها، وقوع حالات نامطلوبي كه رخداد آنها اهداف پروژه را به چالش مي كشاند؛ دور از انتظار نيست . بررسي و تحليل عدم قطعيت ها در چارچوب مديريت ريسك انجام مي گيرد . از آنجا كه تهديدها و فرصتها منفك از يكديگر نمي باشند؛ از روش
شبيه سازي مونت كارلو به عنوان ابزاري جهت تحليل و بررسي يكپارچه و همزمان تركيبات مختلف عدم قطعيت ها استفاده مي گردد . اين روش، ابزار قدرتمندي جهت بررسي پيامد رخداد انواع حالات عدم قطعيت ها مي باشد كه مزاياي قابل توجهي از جمله در نظرگيري رخداد توأم عدم قطعيت ها و قابليت ارائه ابعاد گوناگون تابع مطلوبيت را دارا مي باشد . عليرغم اين مزايا، بخاطر عدم
درنظرگيري نوع و ميزان تأثير متقابل عدم قطعيت ها بر يكديگر، تركيباتي از عدم قطعيت ها رخ خواهند داد كه در دنياي واقعي امكان پذير نيست و تابع مطلوبيت را تا حدي از واقعيت دور مي كند . مدل پيشنهادي اين مقاله گامي است در راستاي هوشمند سازي روش كلاسيك شبيه سازي مونت كارلو كه با درنظرگيري تأثير متقابل عدم قطعيت ها بريكديگر و ارائه الگوريتم چرخشي به عنوان نزديك مي كند بطوريكه تصميم گيري و تحليل ريسكها بر اساس فراواني رخداد مكمل آن، تا حد زيادي تابع مطلوبيت را به واقعيت حالات گوناگون كه در دنياي واقعي محتمل تر هستند، ميسر گشته و شرايط بهتري جهت اتخاذ تصميمات درست مهيا مي شود .

مديريت ريسك، تحليل كمي ريسك، شبيه سازي مونت كارلو ، عدم قطعيت، تأثير متقابل