ارزيابي ديدگاههاي آمايش در برنامه چهارم توسعه اقتصادي و اجتماعي و فرهنگي جمهوري اسلامي ايران

[ لقايي ] -

خلاصه مقاله:

هنگام تدوين برنامه سوم توسعه اقتصادي و اجتماعي جامعه ايران ، كارشناسان و متخصصان محيط زيست با مشاركت خود در تدوين برنامه اميدوار بودند كه بر نامه سوم ، برنامه اي با نگرش زيست محيطي به آمايش سرزمين و بر اساس شناخت ويژگي ها و امكانات بالقوه طبيعي و ذاتي در مناطق مختلف ايران و ارزيابي آنها براي دست يابي به اهداف كوتاه مدت و بلند مدت توسعه پايدار كشور باشد زيرا كه در آن تاريخ در آستانه ورود به آن بيست و يكم بوديم كه طبق تعهدات جهاني مي بايست گامهاي اساسي در تحقيق اهداف توسعه پايدار و اجراي دستور العمل 21 برداشته باشيم . تداوم بخشي نگري در برنامه ريزي و يا بعبارت ساده تخصيص اعتبارات عمراني براي بخش هاي مختلف و گاها اشاره به ضرورت نگرش فرابخشي و يا مي ان بخشي ، توسعه نتوانست راه گشاي دست يابي به اهداف توسعه پايدار باشد.
امروزه در آستانه اجراي برنامه چهارم توسعه ضرورت دارد چالش ها و مشكلات ، امكانات و تهديدات فراواني اجراي اهداف برنامه اي قانون برنامه چهارم توسعه در جمع و بالاخره در بخش دوم يعني حفظ محيط زيست ،آمايش سرزمين و توازن منطقه اي و فصل پنجم آن يعني حفظ محيط زيست و هم چنين مواد 29 و 30 مرتبط ، توسعه شهري ومانده از برنامه سوم و هم چنين مواد فصل هفتم مرتبط با ارتقاء سلامت و بهبود كيفيت زندگي . مي بايست بدقت مورد تجزيه و تحليل قرارگيرد زيرا كه : تدوين مقررات و ضوابط اجراي بسياري از بخش ها به سال اول اجراي برنامه ها محول شده است. مي توان چنين نتيجه گيري نمود كه زمينه هاي برنامه ريزي باز بوده و قابليت دخالت دادن پژوهش ها و نتايج آنها در زمينه محيط زيست و حفاظت از سرزمين براي دست يابي به توسعه پايدار كشور هنوز وجود دارد .اين مقاله سعي دارد ضمن بررسي تحليلي از سر فصل هاي برن امه چهارم و مواد مرتبط با موضوع آمايش و حفاظت از سرزمين در راستاي توسعه پايدار كشور، به فهرست عنوان زمينه هاي راهبردي بر ايجاد تعامل ميان مردم و دولت بپردازد .

برنامه چهارم توسعه اقتصادي - اجتماعي ، فرهنگي برنامه ريزي و آمايش سرزمين ، توان هاي محيطي ، توسعه پايدار ، راهبرد هاي حفاظت و مديريت محيط زيست مديريت شهري و منطقه اي