شهر و مسائل محيط زيست در برنامه چهارم توسعه  Fulltext 

[ رحيم رضايي ] - كارشناس دفتر امور علوم، تحقيقات و فناوري - سازمان مديريت و برنامه ريزي كشور

خلاصه مقاله:

شهرنشيني در جهان امروز رو به گسترش است . براساس برآوردهاي سازمان ملل تا سال 2025 بيش از 70 % جمعيت كره زمين شهرنشين خواهد شد . جمعيت شهري ايران نيز همانند جمعيت شهري جهان رو به افزايش است . براساس پيش بيني ها، در سال 1400 بيش از 70 درصد جمعيت ايران در شهرها ساكن خواهند شد و تعداد كلانشهرها، شهرهاي ميليوني، نيز افزايش خواهد يافت.
افزايش جمعيت شهري به نوبه ي خود باعث افزايش ميزان مصرف مواد اوليه، خودروها، انرژي و ... مي شود كه نتيجه آن آلودگي محيطي، آبي، هوايي وگسترش انواع بيماري هاي ريوي و... است.
به خاطر اهميت محيط زيست در بقاء، تمام كشورهاي جهان در تلاش اند ، به نحوي احسن از محي طزيست حفاظت كنند. بنابراين سياستها و برنامه هايي در اين راستا تدوين و اجرا مي كنند. در ايران هم، برنامه ها و سياستهاي محيط زيست در بطن سياست ها و برنامه هاي كلان كشور (برنامه هاي اول، دوم، سوم و چهارم ) قرار گرفت ه اند، لذا سياستهاي زيست محيطي در طول برنامه جهت بهبود و ارتقاء وضعيت محيط زيست اجراء ميشوند.
در اين مقاله سعي شده است، كه ضمن ارزيابي اجمالي برنام ه تدوين و اجراء شده مربوط به محي ط زيست در برنامه سوم، سياستهاي محي طزيست برنامه چهارم را مورد بررسي قرار دهد و راهكارهايي براي پيشبرد آن ارائه نمايد.

برنامه، راهبرد، محيط زيست، شهر، حمل و نقل، هويت شهر، كالبد