اهميت انرژي در توسعه پايدار و رويكرد برنامه چهارم توسعه كشور  Fulltext 

[ نيما يزدان پناه ] - كارشناس مهندسي شيمي ، انجمن مهندسين شيمي ايران
[ نفيسه جعفرزاده ] - دانشجوي كارشناسي ارشد علوم محيط زيست، واحد علوم و تحقيقات تهران

خلاصه مقاله:

پرداختن به چالش فراگير توسعه پايدار و امنيت توسعه ، مستلزم به كارگيري الگوي نويني است كه مردم را در كانون فرآيند توسعه قرار دهد و به تبع آن نيازهاي زندگي روزمره اين مردم ( مصرف) بايد بر اساس توسعهِ مبتني بر ملاحظات اكولوژيك برآورده شود . با تجه به مفهوم توسعه پاي دار به عنوان فرآيندي كه نيازهاي مختلف نسل حاضر را بر مي آورد ، بدون آنكه در تامين نيازهاي نسل آينده خللي وارد آيد ، استفاده از منابع محدود و پايان پذير از حساسيت خاصي برخوردار است ؛ در صورتي كه الگوي رفتاري جامعه امروز ( بالاخص در ايران ) با مفاهيم توسعه پايدار فاصله زيادي دارد . در اين ميان انرژي (به عنوان محرك و گرداننده دنياي امروز ) و تامين آن از حساسترين نكات مقوله مذكور است.كما اينكه مباحث انرژي را بحراني ترين موارد مطرح در نظام توسعه پايدار دانسته اند. در حالي كه در ايران بيشترين قسمت انرژي مورد ن ياز از منابع تجديد ناپذير تهيه مي شود ، نياز به برنامه ريزي بلند مدت و مديريت تامين و مصرف انرژي به شدت احساس مي شود.
با وجوديكه لايحه برنامه چهارم توسعه اقتصادي ، اجتماعي و فرهنگي كشور با محوريت نفت پي ريزي شده است ( ماده 3 ) ، ولي در 115 به توسعه انرژي ، بهينه سازي و مديريت انرژي رويكرد جديدي ديده مي شود كه در سه برنامه قبلي كمتر به آن پرداخته ، 114 ، موارد 108 شده بود . هرچند به كارگيري انرژي هاي نو و تجديد پذير با كم توجهي روبرو بوده است ، اما ديدگاه برنامه چهارم به نقش انرژي در توسعه پايدار در خور تامل و كنكاش است.
در اين مقاله سعي شده است نقش انرژي در توسعه و رويكرد برنامه چهارم توسعه كشور به آن ، بررسي شود.