نقش آموزش محيط زيست در توسعه پايدار كشور و دورنماي آن

[ مجيد عباسپور ] - عضو هيأت علمي دانشگاه صنعتي شريف
[ نرگس كارگري ] - عضو هيأت علمي دانشگاه آزاد اسلامي، واحد تاكستان
[ رضا مستوري ] - عضو هيأت علمي دانشگاه آزاد اسلامي، واحد اراك

خلاصه مقاله:

براي اولين بار واژه توسعه پايدار در سال 1987 در گزارش برانت لند مطرح گرديد. توسعه پايدار در اين گزارش به مفهوم توسعه اي است كه با برطرف كردن نيازهاي نسل حاضر، نيازهاي نسل آينده را نيز در نظر مي گيرد. توسعه پايدار به عنوان مفهومي فراگير، ابعاد متفاوتي شامل ابعاد اقتصادي، زيست محيطي، اجتماعي و فرهنگي دارد. به منظور آنكه توسعه در درازمدت، پايداري خود را حفظ كند، وجود تعادل بين چهار بعد ذكر شده، ضروري است.
از آنجائيكه دستيابي به توسعه پايدار در هر كشوري با آگاهي هاي عموم مردم آن جامعه ارتباط دارد، لذا آموزش مي تواند در اين امر بسيار موثر باشد. آموزش محيط زيست بر اين اعتقاد است كه انسان مي تواند در سازگاري با طبيعت زندگي كند و در اين راستا مي تواند تصميمات آگاهانه اي اتخاذ نمايد كه طي اين تصميمات به نسل هاي آينده نيز توجه شود.
توجه به نسل هاي آينده هدفي است كه هم در توسعه پايدار و هم در آموزش محيط زيست به عنوان هدفي مشترك مطرح مي باشد. در دستور كار 21 نيز (بيانيه جهاني كنفرانس ريو در سال 1992 )، به بحث آموزش محيط زيست براي انعكاس نيازهاي توسعه پايدار پرداخته شده است.
اهميت آموزش عمومي محيط زيست در حل مشكلات زيست محيطي و دستيابي به اهداف توسعه پايدار تا بدان جاست كه در برنامه چهارم توسعه اقتصادي، اجتماعي و فرهنگي كشور نيز در قالب آموزش همگاني محيط زيست به آن پرداخته شده است. در اين مقاله سعي گرديده نقش آموزش محيط زيست در دستيابي به توسعه پايدار زيست محيطي كشور مورد بررسي قرار گردد.

آموزش، محيط زيست، توسعه پايدار