آينده محيط زيست تا ايران ۱۴۰۰

[ منصور غياث الدين ] -

خلاصه مقاله:

هدف گذاري براي آينده محيط زيست كشور و اينكه در نهايت آيا به توسعه پايدار با توجه به حفاظت از محيط زيست دست خواهيم يافت ، بحثي است كه بايد مورد توجه قرار گيرد. دو ديدگاه در آينده پژوهشي مورد توجه است يكي حركت از وضعيت موجود به سوي آينده و تكيه بر اصلاح و بهبود آنچه تاكنون گذشته است و ديگر هدف گذاري براي دست يابي به آينده اي اگر نگوئيم ايده آل ، حداقل قابل قبول و قابل مقايسه با كشورهاي توسعه يافته .
با توجه به چشم انداز ۲۰ ساله به نظر ديدگاه اول براي كشور ما منطقي تر است كه در آن بايد وضع موجود مورد ارزيابي قرار گيرد و از اين تجربه سناريوي هاي مختلفي تدوين و از بين آنها مناسب ترين از نظر حفظ محيط زيست و قابليت اجرا انتخاب گردد. در اينجا به علت محدوديت زمان بدون اشاره به آنچه تا به حال گذشته است با توجه به تجربيات بدست آمده ، به محورهاي اصلي اقدامات مورد نياز براي رسيدن به توسعه پايدار اشاره خواهد شد كه از آن جمله مي توان به :
تغيير رفتار زيست محيطي به خصوص از ديد اقتصادي با ارتقاي فرهنگ زيست محيطي
جنگل زدايي و احياء جنگل ها و منابع طبيعي
حذف يارانه هاي مغاير با حفظ محيط زيست
توسعه فناوري هاي پاك
اصلاح فرهنگ مصرف گرايي با تغيير در شيوه زندگي
استفاده بهتر از زمين هاي كشاورزي با افزايش بهره وري
كنترل جمعيت
مهاجرت به شهرها
استفاده از فناوري هاي مناسب در كاهش آلاينده هاي هوا ، آب ، خاك و...