بررسي اثرات مهاجرت بر محيط زيست كلان شهر تهران  Fulltext 

[ آزاده مير ] - كارشناس گروه مديريت محيط زيست ستاد محيط زيست و توسعه پايدار
[ مريم فتوحي ] - كارشناس گروه مديريت محيط زيست ستاد محيط زيست و توسعه پايدار
[ كلثوم يعقوبي ] - كارشناس گروه مديريت محيط زيست ستاد محيط زيست و توسعه پايدار

خلاصه مقاله:

ايران شانزدهمين كشور پر جمعيت جهان است. رشد جمعيت شهر نشين در ايران به حدي است كه اين كشور بالاترين درصد شهرنشيني را در خاورميانه و غرب آسيا دارد. طي 27 سال گذشته رشد جمعيت شهر ها از حدود 45 % به بيش از 70 % رسيده است.
با توجه به غناي طبيعي و تنوع چشمگير اكوسيستم هاي موجود در اين كشور، محيط زيستي بسيار آسيب پذير و شكننده دارد. اين شكنندگي به همراه تخريب گسترده محيط زيست، اثرات منفي گسترده اي برجوامع انساني بويژه جوامع حاشيه اين اكوسيستم ها مي گذارد. تخريب محيط زيست و يا كاهش كيفيت آن در مناطق مختلف، منجر به مهاجرت اهالي اين مناطق به شهر هاي مجاور و يا مهاجر پذير مي شود. در نتيجه اين مهاجران معضلاتي مانند حاشيه نشيني، فقر، فساد، ناامني و... را براي شهر ها به ارمغان مي آورند.
معمولاً شهر نشيني و صنعتي شدن را مترادف متمدن شدن و توسعه مي دانند اما اداره و ساماندهي جامعه نوين و توسعه فزاينده آن چنان پيچيدگي هايي ايجاد كرده كه در اغلب موارد به درماندگي هايي ختم شده اند كه امروزه با واژه بحران شناخته مي شوند، مانند بحران محيط زيست، بحران فقر و بحران حاشيه نشيني. اين مقاله با مطالعه و بررسي دلايل زيست محيطي مهاجرت به شهرها بويژه كلان شهر تهران، به ارائه راهكارهايي جهت اصلاح وضعيت مهاجرين مي پردازد.

مهاجرت، محيط زيست، جمعيت، فقر، حاشيه نشيني، توسعه.