چالشهاي مديريت سبز در توسعه پايدار كشور  Fulltext 

[ مجيد عباسپور ] - استاد دانشكده مهندسي مكانيك دانشگاه صنعتي شريف
[ سميرا خديوي ] - كارشناس ارشد مركز تحقيقات و مطالعات محيط زيست و انرژي

خلاصه مقاله:

از ديدگاه توسعه پايدار تضادي بين رشد اقتصادي و حفظ و بهبود وضعيت محيط زيست وجود ندارد، در واقع تحقق اهداف توسعه پايدار با ن هادينه نمودن نگاه خردمندانه و پايدار به فعاليت ها در ابعاد مختلف اقتصادي، اجتماعي، فرهنگي و سياسي از جمله توجه به پايداري برنامه ريزي در بخش محيط زيست در پرتو مصرف بهينه منابع و حفاظت محيط زيست واقعيت مي يابد. از اينرو ايجاد بسترهاي مناسب جهت ارتقاء بهره وري، كيفيت، رقابت پذيري، خلاقيت و نوآوري در مصرف بهينه مواد و بهره مندي از محيط زيست مطلوب در كنار شاخص هاي رشد اقتصادي و اجتماعي مي تواند از طريق استقرار نظام مديريت سبز در سطح كشور و در نهايت پياده سازي و اجراي دولت سبز امكان پذير گردد. دستيابي به اهداف ت وسعه پايدار و توسعه اقتصادي لزوم دقت در مصرف منابع طبيعي كشور را مورد تاكيد قرار مي دهد. از آنجايي كه رعايت الگوي مصرف يكي از مهمترين راهبردهاي نيل به اهداف توسعه پايدار مي باشد، در برنامه چهارم توسعه به اهميت تدوين و رعايت الگوهاي مصرف تاكيد شده است. مادة 66 را به عنوان يك الگوي مهم در مصرف مواد و انرژي به ويژه براي « دولت سبز » قانون مذكور نيز رهيافت دستگاه هاي دولتي توصيه مي نمايد. در اين فرآيند، مصرف بهينه منابع پايه، انرژي، آب و كاغذ و نيز اجراي برنامه مديريت مواد زائد جامد و بازيافت آنها مورد توجه و تاك يد قرار گرفته است . رهيافت دولت سبز براي نخستين بار در بودجه سال 1382 قانونمند گرديد.
با توجه به مطالعات انجام شده در راستاي استقرار نظام دولت سبز در نهادها و ارگان ها، چال ش هاي موجود را مي توان از سه جنبه كلي شامل مشكلات و موانع مديريتي در سطح كشور، مشكلات و موانع فني و فرهنگي بررسي نمود . استقرار دولت سبز در نظام مديريتي كشور به جديت پيگيري نشده و لزوم اعمال آن و ارائه راهكارهاي مديريتي صحيح در سطح كلان كشور و در سطح خرد در نهادها و ارگان ها مورد توجه قرار نگرفته است . از نظر فني فقدان دانش مورد نياز در زمين ه هاي بهينه سازي مصرف مواد و انرژي به ويژه در بخش اجرا و همچنين نبود متخصصين كافي در اين زمينه از جمله محدوديت هاي مهم به نظر مي رسد. در نهايت فقدان ديد و مسئوليت پذيري مديران در رابطه با لزوم حفظ منابع و ذخائر كشور و نيز نداشتن آگاهي ها و آموزش هاي ضروري در است قرار نظام مذكور نقش مهمي در عدم دسترسي به اهداف ياد شده دارند. ساير عوامل نظير وجود نظام ناعادلانه پرداخت يارانه ها، گسترده بودن ساختار دولت و لزوم خصوصي سازي بخش هاي مختلف از جمله عوامل غيرمستقيمي مي باشند كه در اين عدم توفيق نقش داشته اند. مقاله حا ضر به بررسي اين چالش ها پرداخته و پيشنهاداتي را در زمينة سرعت بخشيدن در دستيابي به مديريت سبز ارائه نموده است.

مديريت سبز، توسعه پايدار، رشد اقتصادي، دولت سبز