بررسي آلودگي هواي شهر تهران و ارتباط آن با پارامترهاي هواشناسي  Fulltext 

[ شرعي‌پور ] - كارشناس ارشد هواشناسي، مؤسسه ژئوفيزيك، دانشگاه تهران
[ ع.ع. بيدختي ] - استاد مؤسسه ژئوفيزيك، دانشگاه تهران

خلاصه مقاله:

در اين تحقيق، داده‌هاي آلودگي هواي شهر تهران مورد بررسي قرار گرفته و چگونگي تغييرات ميانگين ماهانه آلاينده‌ها ارزيابي شده است. همچنين ارتباط پارامترهاي هواشناسي با داده‌هاي آلودگي به تفصيل مورد بحث قرار گرفته است. بخش اعظم اين تحقيق در مقطع زماني يك ساله دي ماه 1381 تا آذر ماه 1382 (مطابق سال 2003 ميلادي) انجام شده است. مقايسه تجمع آلاينده‌هاي ايستگاههاي مناطق مختلف نشان مي‌دهد كه ايستگاههاي قلهك و تجريش آلوده‌ترين ايستگاهها بوده و ايستگاه حصار كمترين آلودگي را دارا مي‌باشد. مقايسه تغييرات ميانگين ماهانه آلاينده‌ها نشان داده كه معمولاً بيشينه آلودگي CO و NO2 در مهر ماه رخ مي‌دهد و همچنين بيشينه آلودگي ذره‌اي PM و PM-10 در تير ماه رخ مي‌دهد. آلاينده PM-10 درتير ماه (جولاي) در ساعتهاي حدود 8 صبح و 11 شب داراي مقدار بيشينه مي‌باشد و همچنين بيشترين مقدار آلاينده CO در دي ماه حدود 8 صبح و 8 شب رخ مي‌دهد. بررسي ارتباط پارامترهاي هواشناسي و آلاينده‌ها نشان مي‌دهد كه در ايستگاه مؤسسه ژئوفيزيك اغلب افزايش سرعت باد جنوب غربي باعث كاهش آلودگي مي‌شود و در ماههاي فصل سرد اين ارتباط آشكارتر است. همچنين كاهش رطوبت نسبي هوا و يا افزايش خشكي هوا باعث افزايش آلودگي در ماههاي فصل سرد مي‌شود. نتايج تحقيق نشان مي‌دهد كه افزايش آلودگي ذره‌اي PM ، ديد افقي را كاهش مي‌دهد و در ماههاي فصل بهار نمود بيشتري مي‌يابد. بنظر مي‌رسد بارش باران و برف نيز باعث كاهش آلودگي هوا مي‌شود. سرانجام افزايش آلودگي ذره‌اي PM در تير ماه باعث كاهش مقدار ازن كلي جو اندازه‌گيري شده نزديك سطح زمين نيز مي‌شود.

آلاينده‌هاي هوا، پارامترهاي هواشناسي ، تغييرات ماهانه آلودگي هوا، تهران