نگرشي بر مسكن روستايي ايران و بازسازي و مقاوم سازي آن  Fulltext 

[ احمدرضا لطيفي ] - دانشجوي كارشناسي عمران، دانشگاه آزاد اسلامي واحد يزد

خلاصه مقاله:

همانطور كه مي دانيم ايران كشوري زلزله خيز است به طوري كه دراين كشور به طور متوسط هر 2/4 سال يك زلزله با بزرگي 6/5 ريشتر يا بزرگتر رخ مي دهد. در طي سال هاي گذشته بارها شاهد آن بوده ايم كه زلزله هاي زيادي رخ داده است و همواره بيشترين سهم خسارت از اين حوادث نصيب روستاها شده است. ايران كشوري نيمه روستايي است و لذا نيمي از سكونتگاه هاي آن بر بنياد معماري بومي و سنتي و به مفهومي گوياتر، معماري روستايي بنا شده است . پس با در نظر گرفتن مطالب بالا ضرورت پرداختن به بحث روستا و بازسازي آن پس از سوانح كاملاً آشكار مي باشد . متاسفانه در بازسازي روستاها خصوصاً خانه هاي روستايي تو جه زيادي به بافت و شكل معماري بومي نمي شود و آن را امري پيش پا افتاده مي نگارند . تحقيق در تجربيات گذشته كشور، از جمله بازسازي روستاهاي دشت قزوين پس از زلزله سال 1342 و يا بازسازي سكونتگاه هاي ناحيه طبس پس از زلزله سال 1357 و يا زلزله گلبافت كرمان و از همه مهمتر بازسازيهاي مناطق جنگزده استان خوزستان از سال 1361 به بعد نشان داد كه طراحي و ساخت در روستاها چندان ساده و پيش پا افتاده نيست. مكرر ديده شده است كه روستاييان ساختمانهاي محكم و ضدزلزله را ترك كرده و مجدداً با مصالح بومي براي خود خانه اي ساخته اند. كه در همه ابعاد پاسخگوي نيازهاي آنها بوده است به عنوان مثال مي توان به روستاهاي رودك و فرسينه اشاره كرد . با توجه به مطالب بالا وجود تحقيقات و مطالعه در مورد روستاهاي ايران براي بازسازي و مقاوم سازي آنها براي زلزله امري ضروري به نظر مي رسد كه در اين مقاله سعي شده است به طور كلي به برخي از نكاتي كه در بازسازي و يا مقاو مسازي روستاها بايد به آنها توجه شود و همينطور به چند نكته در مورد بناهاي خشتي و روش هاي اجراي صحيح اين بناها اشاره شود

روستا – مقاو مسازي – بازسازي – زلزله – معماري