محيط شهري و معلولين جسمي - حركتي

[ محمدمهدي گودرزي سروش ] - كارشناس ارشد معماري دانشگاه تهران، هيات علمي دانشگاه آزاد اسلامي واحد همدان

خلاصه مقاله:

امروزه مشكلات و نيازهاي افراديكه داراي معلوليت هاي گوناگون جسمي مي باشند و در حد وسيعي مورد شناخت قرار گرفته اند. اين تغيير در طرز برخورد با مساله معلولين، تاثير بسزايي درساختمان سازي و شهرسازي داشته است ولي با اين همه هنوز ساختمان هايي طراحي و شهرهايي ساخته مي شوند كه قابليت دسترسي آنها براي همه موجود نيست.
افراد داراي ناتواني هاي گوناگون جسمي نبايد به وسيله موانع ساخت انسان در محيط زيست از شركت در زندگاني روزمره جامعه محروم گردند. بايد توجه داشت افراد ذيل، كه درصد قابل توجهي از جامعه را تشكيل مي دهند، جزء معلولين جسمي – حركتي مي باشند:
1- معلولين مادرزايي؛
2- نونهالان؛
3- زنان باردار؛
4- افراد مسن و كهنسال ؛
5- افرادنابينا و كم بينا؛
6- بيماران خاص؛
7- معلولين حوادث مختلف؛
8- معلولين جنگ ها و بمباران شهرها.
پس معلولين جسمي – حركتي به افرادي اطلاق مي شود كه به هر علت دچار ضعف، اختلاف يا عدم توانايي در اندام هاي حركتي شده و براي حركت نياز به استفاده از پاره اي وسايل كمكي يا در حركت داراي عدم تعادل مي باشند.
در مجموعه ضوابط و مقررات شهرسازي و معماري مصوبه 1368/3/8 شوراي عالي شهرسازي و معماري به آن پرداخته شده و پس از گذشت حدودا 18 سال كمتر متوليان امر به اجراي آن اهتمام ورزيدند.
توجه به موارد عدم رعايت ضوابط و مقررات در شهرها و آشنا نمودن مديران شهري با مشكلات عزيزان معلول و مصوب نمودن آنها و تعيين كميته راهبردي در شهرها و كنترل ساخت و سازها و جواب گويي به نيازهاي معلولين مي تواند در اجراي رفع موانع شهرسازي و معماري در عبور و مرور ، دسترسي به اماكن و فضاها و تجهيزات عمومي شهري به منظور تامين امكان شركت افراد داراي معلوليت گوناگون جسمي در زندگي روزمره جامعه پرداخت.

معلول ، ضوابط ، حركتي ، شهر ، ساختمان