لزوم كاربرد مقررات ، استاندارد و محدوديت زيست محيطي در كاربرد لجن فاضلاب در كشاورزي در كشور ايران  Fulltext 

[ افشين تكدستان ] - عضو هيئت علمي گروه مهندسي بهداشت محيط زيست دانشگاه جندي شاپور اهواز
[ مريم پازوكي ] - دانشجوي كارشناسي ارشد مهندسي عمران محيط زيست دانشكده محيط زيست دانشگاه تهران

خلاصه مقاله:

در كشور ما تا افق 1400 تعداد تصفيه خانه فاضلاب شهري به 800 عدد خواهد رسيد كه اكثر سيستم تصفيه فاضلاب شهري به دليل راندمان بالا ، قابليت كاربرد در شرايط اقليمي مختلف و همچنين نياز به فضاي كمتر از نوع سيستم لجن فعال مي باشند . لجن اوليه و ثانويه فاضلاب باقيمانده حاصل از تصفيه فاضلاب است كه متوسط سرانه لجن اوليه و ثانويه توليدي در سيستم هاي متعارف تصفيه فاضلاب به ترتيب 0/7 و 2 ليتر به ازاي هر نفر در روز برآورد ميشود . در دهه هاي اخير با محدوديت هاي قانوني كه در مورد روشهاي سوزاندن و دفع لجن در زمين و دريا بوجود آمده است ، روش كاربرد لجن در زمين جهت مصارف مختلف كشاورزي بطور گسترده اي مورد توجه قرار گرفته است . در اين روش از حجم زياد آب و خاصيت كودي لجن پس ازبيخطر سازي و تصفيه جهت آبياري و اصلاح خاك استفاده مي گردد . اگر چه لجن داراي مواد مغذي گياهي مفيد بوده و باعث اصلاح خاك ميشود اما ممكن است حاوي انواع پاتوژن ها ، فلزات سنگين و تركيبات آلي سمي باشد كه كاربرد اين لجن ها ميتواند خطر بالقوه اي براي محصولات ، حيوانات و انسان داشته باشند و از طرفي باعث آلودگي خاك و آبهاي سطحي و زيرزميني شوند . متاسفانه در كشور ما هيچ استاندارد ، محدوديت و مقررات زيست محيطي جهت دفع و استفاده مجدد از لجن در زمين جهت مصارف كشاورزي وجود ندارد ، لذا هدف از ارائه اين مقاله علاوه بر تعيين سرانه توليد لجن اوليه و ثانويه و خطرات زيست محيطي آنها ، جديد ترين استانداردهاي زيست محيطي در كاربرد لجن درخاك از نظر پاتوژنها ، فلزات سنگين و مواد آلي سمي با توجه به نوع محصول و زمان برداشت مرور مي گردد

لجن فاضلاب ، تصفيه لجن ، استفاده مجدد در كشاورزي ، استاندارد زيست محيطي ، فلزات سنگين و پاتوژن