موانع جذب فناوريهاي نوين در صنعت ناوگان ريلي كشور  Fulltext 

[ محمدعلي رضواني ] - دانشكده مهندسي راه آهن، دانشگاه علم وصنعت ايران

خلاصه مقاله:

نخستين اشاره ها به خطوط ريلي به سال 1556 ميلادي بر مي گردد و مربوط به ريلهاي چوبي مورد استفاده در معدني در اروپا است. استفاده از ريلهاي چدني در اواخر قرن 18 ميلادي و نيز ابداع
لكوموتيوي با ظرفيت 20 تن در سال 1804 ميلادي راه آهن را براي استفاده در خارج از محيط معادن آماده نمود. شروع به كار قطارهاي بخار باري و مسافري در سال 1825 ميلادي آغازي براي تحولات جديدتر در اين صنعت گرديد. در سال 1825 نخستين خط آهن جهان در انگلستان به طول 39 كيلومتر ساخته شد. پس از آن ساخت راه آهن در ديگر كشورها آغاز گشته و در كمترين زمان گسترش يافت. ساخت راه آهن در آن سالها براي هر كشوري نمادي از قهرماني و عزم ملي به حساب مي آمد. حمل و نقل عنصر مهمي در زندگي جوامع بشري امروز است كه قادر به توليد منافع سرشار و در عين حال قادر به توليد برخي اثرات منفي است. لذا، لازم است كه سياستهاي مناسب جهت به حداكثر رساندن منافع و به حداقل رساندن مشكلات اعمال گردند. در عين حال، اختصاص سرمايه، طراحي و ساخت زيرساختار چنين سيستم حمل و نقل نيازمند به اعمال دقت و وسواس در برنامه ريزي توسط نهادهاي دولتي و خصوصي مي باشد. در اين مقوله، بسيار مهم است كه تفاوتهاي مابين سياستگذاري(policy) و برنامه ريزي (planning) مشخص گردند. سياستها و برنامه ريزيها بايد نمايانگر تغييرات در جوامع و مسايل و مشكلات روز آنها باشند.