كاربست درسهاي طبيعت در ايجاد همسازي معماري وسازه  Fulltext 

[ گلرخ دانشگر مقدم ] - پژوهشگر دوره دكتري، دانشكده معماري، پرديس هنرهاي زيبا، دانشگاه تهران

خلاصه مقاله:

در فرايند ايجاد اثرمعماري، طراحي همگن و همزمان سازه و معماري همواره نتيجه اي شايسته تر از تفكيك اين دو مقوله در طراحي يك اثر معماري داشته است. در اين روند طراحان معماري و سازه در تلاش براي تجميع ملاحظات معمارانه و سازه اي به روشها و ايده هاي متفاوتي دست يازيده اند كه طبيعت بازنمودي شاخص و منبعي ويژه براي ارائه ايده هايي كارآمد در اين زمينه بوده است. از آنجا كه ساختارهاي مندرج در طبيعت ساختارهايي بهينه به شمار مي روند در پاسخگويي به هريك از مقوله هاي طراحي معماري و سازه الگوهايي بي نظير بدست مي دهند كه كاربستشان مي تواند در ايجاد نتايجي بهينه موثر واقع شود. در اين نوشتار طبيعت به عنوان بستر اصلي ايجاد اثر و نيز زمينه اي موثر در فرايند ايجاد الگوواره و شكل گيري اثر، مطالعه شده و امكان بهره گيري از راهبردهاي آن در ايجاد و طراحي ساختار معماري همساز با سازه بررسي مي گردد. در اين رويكرد تفكيك فرم، سازه و عملكرد در اثر معماري راهگشا نبوده و پاسخ مناسب به يك
منظور به منزله برآورده سازي ساير ملزومات طراحي مي باشد.مسئله مورد بحث در اين نوشتار نقد تفكيك معماري و سازه در فرايند طراحي اثر و تبيين رويكردي جديد مبتني بر مطالعه طبيعت و نمونه هاي موجود ساخته شده با در نظر داشتن طبيعت به عنوان بستري داراي جامعيت فوق العاده مي باشد. با مطالعه كوششهاي به عمل آمده توسط معماران و مهندسين نسبت به مورد مداقه قرار دادن طبيعت مي توان نگاهي موشكافانه را بدين صورت تدقيق نمود كه : چگونه طبيعت و بهره گيري از راهبردهاي آن به نوعي همسازي معماري و سازه مي انجامدو ساختار به اثري هنري بدل مي گردد.

طبيعت ، ساختارهاي طبيعي، اثر معماري، همسازي معماري و سازه