مفهوم پايداري در سازههاي سنتي ايراني؛ معماري دوره اسلامي  Fulltext 

[ محمدباقر كبيرصابر ] - دانشجوي دكتري معماري، پرديس هنرهاي زيبا، دانشگاه تهران

خلاصه مقاله:

يكي از اصول معماري ايراني كه از رموز مانايي بناهاي كهن اين سرزمين است ؛ آن است كه معماران ايراني همواره مي كوشيدند تا دركي آگاهانه و سپس پاسخي خردمندانه براي مسئله پايداري سازهيي در آثارشان داشته باشند. نوشتاري كه در ذيل مي آيد، قصد تأمل و توجه به در بناهاي تاريخي را دارد و مي خواهد متذكر آن شود كه قبل از هر اقدام مرمتي در حوزه ميراث معماري ايراني ؛ « شناخت سازهيي » جايگاه بايد فهم كاملي از مباني و مفاهيم سازههاي سنتي را داشت. لازم به ذكر است كه در اين نوشتار، بازة تاريخي انتخاب شده و مورد نظر براي بحث درباره بناها، دورهيي است كه اصطلاحاً به آن دوره اسلامي ايران گفته مي شود. مطالب اين متن شامل بررسي منشأ وجودي تفكر مهندسي سازه در معماري دوره اسلامي ايران، بحث درباره تأثير انديشه هاي فرهنگي و
تأثير شرايط اقاليم طبيعي؛ و نهايتاً يادآوري خلأهاي موجود در حوزه شناخت سازههاي سنتي ايراني است.

ميراث معماري، سازههاي سنتي، ساختار باربر، دوره اسلامي