يكپارچگي طرح معماري و فرم سازه اي در طراحي ساختمانهاي بلند  Fulltext 

[ كتايون تقي زاده ] - دكتري معماري، پرديس هنرهاي زيبا، دانشگاه تهران

خلاصه مقاله:

سير تحول ساختمانهاي بلند اين امر را به اثبات مي رساند كه ارتباطي تاريخي بين معماري و سازه در ساختمانهاي بلند وجود دارد. قرن 19 ميلادي نشاندهنده يكي از مبتكرانه ترين قرون در ارائه روشهاي فني براي اجراي ساختمانهاست. اين انتظار همواره وجود داشته و دارد كه ابداعات در معماري ساختمانهاي بلند توسط كساني ارائه شود كه داراي ايدههايي جديد و نوين براي كاربرد مصالح جديد و تجهيزات ساخت مي باشند. توسعه آهن ريخته گري به عنوان يك ماده ساختماني و اختراع آسانسور مسير طراحي و ساخت ساختمانهاي بلند را هموار كرد كه فقط در چند سال قبل از آن غيرقابل تصور بودند. مهندسان سازه اساساً بيشتر به فرم سازهاي يك ساختمان علاقه مندند، در حالي كه براي معماران بيشتر يكپارچگي و سازگاري عملكردها، فرمها، سيستم هاي تاسيساتي و همچنين خود ساختمان اهميت دارد. در حقيقت از طريق مشاركت معماري و سازه است كه ساختمانهاي پيچيده با بالاترين درجه زيبايي شناسي و استانداردهاي سازهاي را مي توان طراحي و اجرا نمود. اين مقاله يكپارچگي طراحي معماري و سازهاي از نظر تاريخي مورد بررسي قرار مي دهد و درباره رويكردهاي جاري درباره يكپارچگي سازه و معماري در ساختمان هاي بلند به بحث مي پردازد.

فرم معماري، ساختمانهاي بلند، سيستم هاي ساختماني، سيستم هاي لوله اي، سازه و معماري