زيبايي شناسي سازه اي  Fulltext 

[ محمود گلابچي ] - دانشيار گروه آموزشي معماري، دانشكده هنرهاي زيبا – دانشگاه تهران

خلاصه مقاله:

براساس تعاريف متداول و پذيرفته شده در مهندسي ساختمان هدف طراحي سازه ايجاد فرم هايي است كه ضمن تامين نيازهاي كاربردي، بارهاي وارد بر ساختمان را با اقتصاد يترين رو ش و بالاترين بازده ساز هاي تحمل نمايند. هدف طراحي سازه بايد ايجاد فرم هايي باشد كه علاوه بر دستيابي به نتايج فوق از نظر عملكردي و نيز زيبايي شناسي تامين كننده معيارهاي مورد نظر در طراحي معماري ساختمان باشد. نتيجه مشاركت و همكاري نزديك ميان معماران و مهندسين سازه ارائه طرح هايي است كه هم از نظر پايداري و هم از لحاظ زيبايي شناسي واجد شرايط لازم باشند بطوريكه سازه ساختمان نيز شرايط تحقق معيارهاي زيبايي شناسي معماري را فراهم نموده و صرفاً كاربردي و ارزان نباشد.
معمار و مهندس ساختمان بايد در تمام مراحل طراحي ساختمان، از مراحل اوليه كه طرح در حد مفاهيم اوليه در ذهن معمار تجسم مي يابد تا مراحل طراحي تفصيلي و اجرا همكاري و مشاركت بسيار نزديك با يكديگر داشته باشند. در اين مقاله با استفاده از مطالعات نظري و بررسي هاي تحليلي انجام شده و نيز نقد ديدگاه هاي مختلف در زمينه معماري و مهندسي ساختمان نحوه استفاده از دانش مهندسي سازه در زمينه خلق مفاهيم تازه و ايجاد فرم هاي سازه اي بديع با استفاده ازسيستم هاي ساختماني جديدمورد بررسي قرار مي گيرد و نقش هنر مهندسي سازه در شكل گيري فرم هاي بديع در معماري امروز جهان با ارائه نمونه هاي برجسته از طرح هاي اجرا شده بصورت تحليلي بيان مي شود.

معماري، هنر، سازه، زيبايي شناسي، ساختمان، معمار، مهندس