طراحي پايدار و زلزله (بررسي دو نمونه موردي)  Fulltext 

[ هادي باقري سبزوار ] - عضو هيات علمي گروه معماري دانشگاه تربيت معلم سبزوار

خلاصه مقاله:

معماري سنتي هر كشور مي تواند بهترين نمونه موردي معماري پايدار آن منطقه باشد، چرا كه در گذشته معماران به عنوان كسا ني كه نقش اساسي در شكل گيري بناها داشتند، باتوجه به مصالح بومي و مطابق با نيازهاي مردم بناها را طراحي و مي ساختند. بعد از انقلاب صنعتي، و هجوم مصالح ساختماني و پيامدهماي ناشي از آن در كنار فارغ التحصيل شدن مهندسين جوان كه اشنايي كمي با معماري گذشته خود داشتند. بعنوان رويدادي مهم باعث گسستن پيوند معماري گذشته از معماري امروزي گشت. استفاده از مصالحي مانند آهن، بتن و انواع مواد پلاستيكي امروزه، چنان رايج شد، كه ديگر استفاده از مصالح و روش هاي سنتي ديگر به ذهن هيچ معماري راه مي يابد. ليكن در اين ميدان كه هر كس جهت استفاده روز افزون از اين مصالح صنعتي با ديگران به رقابت پرداخته اند و ساختمان هاي سنگين خود را با اتصالات اضاف (بادبند) نسبت به زلزله مقاوم مي كنند، معماراني را مي توان يافت كه هنوز معماري امروزي را در گذشته جستجو كرده و مصالح و روش ساخت ديروزي را بصورت كامل تري امروزه اجرا مي كنند. در اين مقاله به بررسي كارهاي دو معمار موفق پرداخته ميشود كه توانسته اند بامصالح بومي بناهاي بسازند كه علاوه بر دستيابي به معماري پايدار (زيست محيطي بودن) مقاوم در برابر زلزله نيز باشند.

معماري پايدار ، زلزله ، ساختمان مقوايي ، ساختمان گلي