عابر پياده در مهندسي ترافيك  Fulltext 

[ معصومه كنگاوري ] -
[ سيدابوالقاسم هاشمي ] -

خلاصه مقاله:

عابراني پياده، خارج از روال و اصول مهندسي ترافيك به ميان بحثهاي متخصصين محترم آمده و دنبال نقطه مشتركي مي گردند. از كجا بايد شروع به بحث كرد؟ به نظر مي رسد بهترين نقطه مشترك، پياده شدن از ماشين و حركت در مسير پياده باشد! اما آيا عرض پياده روهاي شهر مان پاسخگوي عبور حداقل دو نفر كنار هم هست؟ و اگر مسيرهايي اينچنين نباشد و بخواهيم به بحثمان ادامه دهيم، آيا مجازيم كه به سطح سواره رو قدم بگزاريم؟ از همين جا واژه هايي مانند حق تقدم، حريم سواره و پياده، تجاوز به حقوق ديگران، كندي و روان بودن ترافيك، چراغ و تابلوهاي راهنمايي و … مطرح مي شوند.
الگوهاي رفتاري عابرين پياده در جوامع مختلف در زمانهاي مختلف، متفاوت است. پياده روي و پرسه زدن غريبه در كوچه هاي يك محله مسكوني بافت قديم، عملي ناپسند و مشكوك به شمار مي آيد، ليكن همين عمل در يك مسير سياحتي و توريستي، در پياده روهاي پاركها و ميادين اصلي شهر، نظر هيچكس را جلب نمي كند. در قلب شهرهاي بزرگ، مردم عادي در مسير خود بهصورت طبيعي عبور مي كنند، در حاليكه معتادين در گوشه اي مي لولند و متكديان نقطه اي را به سرقفلي گرفته و بچه ها مشغول بازي و بازيگوشي هستند، همزمان موتوري، دوچرخه سوار و … مانور مي دهند، همه اينها بيانگر فرهنگ حاكم بر جامعه است.
مطالعه موردي اين گزارش مربوط به ميدان انقلاب در شهر تهران و پياده روهاي خيابانهاي اطراف آن مي ابشد. روش كار مبتني بر بررسيهاي ميداني، مصاحبه با عابرين، شناخت كاربري و تهيه تصاويري از فضاي كالبدي و توجه به الگوهاي رفتاري مردم است.