مديريت ريسك زنجيره هاي تامين بر پايه قابليت اطمينان  Fulltext 

[ حسين شكرانه ] -
[ محمد رستمي مهر ] -

خلاصه مقاله:

اگر بخواهيم تعريفي مناسب از زنجيره تامين و بحث هاي مديريتي زنجيره تامين داشته باشيم بايد گفت كه يك زنجيره تامين شامل مجموعه اي از بنگاهها اعم از توليدي يا غير توليدي است كه هدف آنها فراهم كردن و ارائه خدمات مشخص و يا توليد محصولاتي معين است . اين مجموعه دامنه اي از تامين كنندگان كالاهاي اوليه تا مشتريان را در بر مي گيرد .
مديريت زنجيره تامين نيز وظيفه يكپارچه سازي و هماهنگ سازي واحد هاي مختلف سازماني را كه قانونا مجزا از يكديگر هستند را بر عهده دارد . طبيعتا مديريت چنين زنجيره هايي همواره با عدم قطعيت هاي منجر به ريسك ( از قبيل توانايي يا عدم توانايي اعضاي زنجيره در انجام وظايف ، توقفات پيش بيني نشده ، سيكل هاي سفارش دهي نا منظم ، تورم و ... ) در تصميم گيري همراه مي باشد . در اين ميان با افزايش قابليت اطمينان زنجيره تامين مي توان ريسك هاي احتمالي ( ناشي از عدم قطعيت ها ) در سر راه مديريت را به حداقل رسانده و مديريت زنجيره تامين را سهولت بخشيد .
در اين مقاله سعي بر آن است كه عوامل موثر در افزايش اطمينان به تك تك اعضاء در راستاي انجام وظايف خود ( ارائه محصول يا خدمت در زمان معين با كميت و كيفيت معين ) و به تبع آن قابليت اطمينان كل سيستم زنجيره تامين را بررسي نمائيم

سيستم هاي سري و موازي - قابليت اطمينان - عدم قطعيت – انعطاف پذيري