شناخت ايستگاههاي راه آهن و بررسي امكان توسعه آنها (مطالعه موردي ايستگاه راه آهن مشهد)  Fulltext 

[ اسماعيل آيتي ] - دكتراي حمل و نقل ، دانشيار گروه عمران دانشكده مهندسي دانشگاه فردوسي مشهد، ايران
[ فرامرز قديريان ] - كارشناس ارشد راه و ترابري، دانشكده مهندسي دانشگاه فردوسي مشهد، ايران
[ مهران مزاري ] - كارشناس ارشد راه و ترابري، دانشكده مهندسي دانشگاه فردوسي مشهد، ايران

خلاصه مقاله:

بخش حمل و نقل ريلي به سبب مزاياي مختلف از قبيل قابليت حمل انبوه بار و مسافر ، مصرف پايين انرژي ، حفظ محيط زيست ، استهلاك پايين در ناوگان و غيره ، داراي جايگاه خاصي در بخش حمل و نقل به ويژه در جهت برقراري توسعه پايدار مي باشد . در صورتي كه ايستگاههاي راه آهن فعلي در ايران توسعه نيابد اين ايستگاهها فقط توانايي پاسخگوئي حدود 20% از نيازهاي جابجايي مسافر در سال 1388 را خواهد داشت كه اين مسئله لزوم توسعه ايستگاههاي راه آهن را بيش از پيش نشان مي دهد . از اين ميان شبكه ريلي خراسان با توجه به اينكه به طور متوسط سالانه 6 ميليون نفر مسافر در شبكه ريلي اين استان جابجا مي شوند و نيز پيش بيني مي شود در پايان برنامه 5 ساله چهارم كشور (پايان سال 1388) حدود 36 ميليون نفر استفاده كنندگان شبكه ريلي باشند كه از اين تعداد حدود 16 ميليون نفر (نزديك به 50 درصد) سهم شبكه حمل و نقل ريلي خراسان باشد]1[ ، از اهميت بسيار زيادي در داخل كشور برخوردار مي باشد و در نتيجه ايستگاه فعلي به سرعت بايد توسعه فزيكي پيدا كند. در اين مقاله سعي شده است پس از بررسي و تحقيق بر روي روشهاي توسعه و نيز مقررات مربوط به سيستم هاي مختلف ايستگاه راه اهن، با توجه به محاسبات صورت گرفته به منظور پيش بيني ميزان مسافر در افق طرح 1408، ايستگاه راه آهن مشهد بطور موردي بررسي و با تحقيقات ميداني و كتابخانه اي نقايص و معايب اين ايستگاه شناسايي و راه حلهاي نحوه توسعه فيزيكي آن ارائه گردد.

راه آهن ، ايستگاه، مسافر، مشهد، توسعه