بررسي تأثير فاكتورهاي مؤثر بر روي راندمان جداسازي امولسيونهاي آب در نفت به وسيله غشاء  Fulltext 

[ محمّد عسكري ] - دانشكده مهندسي شيمي و نفت دانشگاه صنعتي شريف
[ رضا روستاآزاد ] - دانشكده مهندسي شيمي و نفت دانشگاه صنعتي شريف
[ ايران عالم‌زاده ] - دانشكده مهندسي شيمي و نفت دانشگاه صنعتي شريف

خلاصه مقاله:

تأثير فاكتورهاي مؤثر بر روي جداسازي آب در نفت مورد بررسي قرار گرفت. در اين تحقيق از غشاء ميكروفيلتراسيون (MF) آب دوست سراميكي استفاده شد و نفت سفيد، آب مقطر و امولسيفاير Tween80 به عنوان فاز پيوسته، گسسته و امولسيفاير مورد استفاده قرار گرفت. امولسيونهاي مورد استفاده شامل 5 تا 20 درصد حجمي آب، 0/2 تا 0/8 درصد از امولسيفاير است. موفقيت جداسازي امولسيونها از هم به نوع امولسيون و غشاء مورد استفاده و شرايط عملياتي بستگي دارد. به طور كلي هشت پارامتر بر جداسازي مؤثر مي‌باشد كه شامل فشار، دما، غلظت آب اوليه، غلظت امولسيفاير، دبي يا سرعت جريان عبوري از غشاء، pH، نسبت قطر سوراخها به قطر ذرات فاز گسسته و ضخامت غشاء است كه مورد بررسي قرار گرفت. طبق مطالعات و آزمايشات به عمل آمده pH و ضخامت غشاء تأثيري بر راندمان جداسازي ندارد. كاهش غلظت امولسيفاير نمونه باعث افزايش راندمان جداسازي مي‌گردد. همچنين افزايش غلظت آب، افزايش دما و افزايش دبي يا سرعت جريان عبوري از غشاء، باعث افزايش راندمان جداسازي مي‌گردد و افزايش فشار تا يك حد بحراني باعث افزايش راندمان و سپس باعث كاهش راندمان جداسازي مي‌گردد. كاهش قطر سوراخهاي غشاء راندمان جداسازي را بهبود مي‌بخشد. امّا كوچكتر شدن سايز سوراخها باعث ايجاد فشار اعمالي بيشتر (TMP) مي‌گردد. زيرا فاز آبي بايستي از بين سوراخهاي غشاء عبور كند و با كوچكتر شدن سوراخها فشار بيشتري براي عبور احتياج است. تأثير قطر ذرات فاز گسسته نيز در محدوده نزديك به قطر سوراخها مورد بررسي قرار گرفت كه افزايش قطر ذرات باعث بالا رفتن راندمان جداسازي شد.

امولسيون زدايي، امولسيون آب در نفت، غشاء‌آبدوست، ميكروفيلتراسيون