تحليل الگوهاي سينوپتيكي يخبندانهاي زمستانه ايران  Fulltext 

[ ابراهيم فتاحي ] - عضو هيات علمي پژوهشكده هواشناسي
[ علي كاظميان ] - كارشناسي كشاورزي
[ مجيد دلاور ] - دانشجوي كارشناسي ارشد آبياري

خلاصه مقاله:

الگوهاي گردش جوي نقش اصلي را در وقوع يخبندانها، شدت يخبندان و توزيع فضايي يخبندان ها به خصوص در مناطق متعدله به عهده دارند و رخداد پديده هاي محيطي نظير يخبندان و سرمازدگي در ارتباط با تكرار سيستم هاي سينوپتيكي و تيپهاي هوا مي باشد. تكار، تغيير يا تداوم سييستم هاي هوايي هر مكاني در تعيين و شناسايي اقليم آن مكان اهميت بسزايي دارد. تداوم و تغيير سيستمها از طريق فرايند طبقه بندي با تعيين تيپهاي هوا شناسايي مي شوند و به همين دليل طبقه بندي سيستم هاي هواي هوا يكي از اهداف اصلي اقليم شناسي سينوپتيك است. (هوث 1996) . بدون شناسايي فراواني زمان تيپهاي هوا، تبيين وچاره جويي مسائل محيطي امري دشوار است. زيرا هر تيپ هوايي شرايط محيطي خاص خود را ايجاد مي كند. (عليجاني 1380) . تحقيقات در زمينه طبقه بندي الگوهاي گردش جوي به صورت دو روش دستي (كيفي) و كمي صورت گرفته است. اين گونه مطالعات تا قبل از سال 1970 عمدتا بر پايه روش دستي به بررسي تغييرپذيري اقليمي و ارتباط اين تغييرات با الگوهاي گردش جوي بوده است. بوير و همكاران (1994) 29 تيپ الگوي گردش را با استفاده از روش دستي براي اروپا مشخص كردند. همچنين ليستي از الگوهاي گردش تحليل هاي هواشناسي مربوط به آنها را مي توان در كار تحقيقي برازوفسكي هس (1961) پيدا كرد.