پايداري شهري با نگاهي به ويژگيهاي شهر هاي ايران  Fulltext 

[ مزدك جعفريان ] -
[ فريد عبدالحسين پور ] -

خلاصه مقاله:

اين مقاله با تحليل ساختاري پايداري شهري و شناخت ابعاد اجتماعي، اقتصادي و بوم شناختي آن،در پي يافتن اشتراكاتي در راهكارها جهت تحقق اين امردر كلانشهرهاي ايران بر پايه ويژگي هاي محيطي، جمعيتي و اقتصادي خاص اين سرزمين است. روش شناسي اين پژوهش مبتني بر مطالعات كتابخانه اي و بررسي هاي تطبيقي پيرامون مسائل شهري ايران استوار است. بررسي معيارهاي پايداري و راهكارهاي آن در سطوح منطقه شهري، الگوي شكل شهر و ساختار خرد آن باعث روشن شدن نتايج زير مي شود:
1- صرف تغييرات كالبدي بدون پشتوانه تحولات اقتصادي و بوم شناختي منجربه پايداري شهر ها نخواهد شد.
2- فشرده بودن يا نبودن بافت شهري ، به خودي خود عاملي تعيين كننده در پايداري شهر نيست.
3- پايدارترين شكلهاي شهري ، شهر چند مركزي و شهراقماري مي باشد و با توجه به اينكه شهرهاي ايران از اين دو شكل مي توانند پيروي كنند از پتانسيل مناسبي در جهت رسيدن به شكل پايدارتر شهر برخوردار هستند.
4- به نظر مي رسد شكل كلان يك شهر در نهايت در ارتباط با تعريف شهر يا منطقه شهري پايدار اهميت چنداني نداشته باشد. و آنچه در ارتباط با پايداري اهميت قابل ملاحظه اي مي يابد تقويت و انسجام ساختار خرد اجزاء شهر مي باشد.
نتايج فوق ميتواند منجر به ارائه راهكارهايي جهت دهنده در توسعه شهري پايدار در ايران شود.

توسعه پايدار-شهر پايدار- جامعه پايدار -شكل شهر-بوم شناخت