طبيعت در معماري  Fulltext 

[ علي نظري زاده ] - كارشناس ارشد معماري

خلاصه مقاله:

تأثير نامناسب انسان برطبيعت سابقه چنداني نداردواين اخلالگري يك پديده ي نسبتا تازه است كه به دو عامل مهم مربوط ميشود،يكي افزايش جمعيت انسان وديگري تسلط جمعيت انسان بر طبيعت.
درمجادله زيست محيطي جاري در جهان هيچ چيز خطرناكتر از نگاه صرفا علمي به انسان وطبيعت نيست،نگاهي كه ارتباط بشر را باريشه هاي معنوي وي قطع مي كند ووجود يك طبيعت تقدس زدايي شده را مسلم مي كند.
بايد زمينه اي فراهم ساخت تا انسان بتواند دريك محيط پاك و منزه به تلاشي معنوي مادي خود براي استمرار زندگي وبقاي طبيعت حركت كند چراكه بدون امنيت زيست محيطي جهاني،نمي توان امنيت ملي و حتي اجتماعي را تضمين نمود.
بيش ازسه دهه است كه رابطه انسان با جهان طبيعي به دليل رخ دادن طيف وسيعي از بحران هاي محيطي،درمقوله هاي خاص وگاه آزاردهنده در آمده است.طراحي شهرها وساختمانها ئر سراسر جهان گاه موجبات بهبود وگاه تخريب محيط زيست را در زمين فراهم مي سازد. انسان معنوي،هميشه طبيعت را چون وسيله ي بهتر شناختن آفريدگار كاويده است،شكلها وفضاهاي طبيعت از آنجا كه آفريده ها ونمادهايي خدايي هستند،از هرآنچه آدمي خلق مي كند ازلي تروجامع ترند.
دنياي امروز،جهان سكولار،جهاني غير ديني وبي معناست كه پديد آمدن دو گانگي در شخصيت انسان معنوي را باعث مي شود،معمار بارمزونه هرگز به كلامي صريح سه چيز اصلي را به يكديگر پيوند مي دهد.(آدمي-فضاي معنوي-فضاي كالبدي)مهمترين مفهوم براي ما معماران اين است كه محيط مصنوع را با توجه به افزايش كيفيت زندگي ومرتفع ساختن نيازهاي آيندگان بسازيم.
دراين مقاله وپروژه سعي شده است علاوه بر نگاه علمي،ازمنظر دين و معنويت نيز به انسان وطبيعت پرداخته وراهگشاي رجعت دوباره ي انسان به خود وخداي خود باشد.

طبيعت در معماري،انسان و محيط زيست،معنويت،فضاي كالبدي