گفتمان زبان معماري جديد و قديم در متن بافت تاريخي (با رويكرد مدل هنجار آوري)  Fulltext 

[ عاطفه شعبان پور حقيقي ] -
[ زهرا كيانپور ] -

خلاصه مقاله:

شكل گيري بافتهاي تاريخي و قديمي براساس نوع"همنشيني"لايه هاست. لايه هاي پيشين همواره امكان بروز لايه هاي پسين را مهيا مي سازند. اما نوعي اقتدار معنايي و شكلي از سوي لايه نوين به كل لايه هاي پيشين تحميل مي شود. در اين انگاره، ايجاد تعادل و توازن و تعامل آگاهانه بين زبان لايه هاي سازنده بافت قديم و جديد غير قابل اغماض به نظر مي رسد.
به منظور تلفيق و تعامل آگاهانه ميان بافت جديد و قديم(تاريخي) و ايجاد تعادل و توازن ميان اين دو زبان فراموش شده نياز به شناخت دو زبان معماري قديم و جديد خواهيم داشت ،ونيزدرك بافت گفتماني اي كه هر دو زبان در بستر آن به گفتگوي با مخاطب خويش (مردم و نيازهايشان) مي نشينند ضروري است. شناخت عللي كه در طول زمان ميان اين دو گونه زبان و گفتمان شكاف انداخته است حقيقتي است كه نمي توان نسبت به آن بي تفاوت بود. زبان الگوي مشتركي كه به دنبال آن هستيم همان هنجارهاي اجتماعي در زمان و مكان مي باشند. بحران هاي هويتي شهر هاي كنوني عدم وجود هنجار اجتماعي مي باشد كه با هنجارآوري در فرايند دروني كردن آن مي توان به جامعه اي پايدار و شهرها و بافتهاي زنده دست يافت.

بافت تاريخي ، بافت جديد ، همنشيني لايه ها،زبان الگو، مدل هنجارآوري