بررسي روند فرسايش آبي با توجه به سازند زمين شناسي و خاك (مطالعه موردي حوزه رودبال داراب)  Fulltext 

[ ليلا نيك رو ] - آموزشكده كشاورزي داراب، دانشكده شيراز
[ مريم ثابت اقليدي ] -

خلاصه مقاله:

خاك از مهمترين منابع طبيعي هر كشور به شمار مي آيد. امروزه فرسايش خاك به عنوان خطر جدي براي رفاه انسان و حتي براي حيات او به شمار مي آيد. فرسايش نه تنها سبب تخريب خاك و متروك شدن مزارع مي گردد و از اين راه خسارات زيادي به جا مي گذارد، بلكه با رسوب مواد در آبراهه ، مخازن سدها، بنادر و كاهش ظرفيت آبگيري آنها نيز زيانهاي فراواني را سبب مي گردد، يكي از مهمترين عوامل در فرسايش خاك، سازند زمين شناسي، بافت و ساختمان خاك مي باشد و چنانچه از موقعيت و وضعيت سازند منطقه مطلع باشيم كارهاي پيشگيري و اصلاح اساسي تر و اصولي تر انجام خواهد گرفت. با توجه به مسائل عنوان شده اين موضوع در حوزه رودبال مورد بررسي قرار گرفت وبعد از تهيه نقشه سنگ قسمت شمالي حوزه با مقياس 1:50000 و بررسي خاك منطقه، با استفاده از روش PSIAC شدت فرسايش حوزه در هر سازند به طور جداگانه محاسبه شد در اين بررسي پنچ سازند تاربور، آبرفت، راديو لاريت، تراست، بنگستان درحوزه مشخص گرديد و نتايج حاصل نشان داد كه سازند زمين شناسي و نوع خاك مهمترين عوامل تغيير ميزان فرسايش با شرايط يكسان اقليمي و محيطي مي باشدو در اين حوزه دو سازند راديولاريت و تراستهاي رودخانه اي حساسترين سازند به فرسايش بوده و هرچه از مجاورت رودخانه دورتر شويم زمين شناسي جديدتر و ميزان فرسايش در سازندها نوسان زيادي دارد. بنابراين لازم است از لحاظ مديريتي در اصلاح و پيشگيري فرسايش مناطق مشابه كه متشكل از سازندهاي مختلف زمين شناسي هستند، به ميزان خسارات ناشي از ايجاد فرسايش در آنها، منطقه را مورد توجه قرار داد.

فرسايش ، سازند ، زمين شناسي ، خاك ، روش PSIAC