ضرورت بكارگيري الگوي فرآيند طراحي شهري با تمركز بر مشاركت مردم در برنامه ريزي و طراحي بافتهاي فرسوده و ناكارآمد شهري  Fulltext 

[ حميدرضا موسوي ] - عضو هيات علمي گروه معماري

خلاصه مقاله:

بافتهاي فرسوده و ناكارآمد شهري بخش اعظمي از سطح شهرهاي كشور را تشكيل مي دهند. اين بافتها از يك سو از طيف گسترده اي از مشكلات كالبدي، عملكردي، ترافيكي و زيست محيطي رنج مي برند و براي كل گسترده شهر يك تهديد جدي به شمار مي آيند و از سوي ديگر مهمترين پتانسيل شهرها براي استفاده از زمين جهت اسكان جمعيت، تامين فضاهاي باز و خدماتي و نيز بهبود محيط زيست محسوب مي گردند. برخي از متخصصين امور شهري بر اين باروند كه مواجهه با بافتهاي فرسوده و ناكارآمد شهري مي بايد پس از شناخت و دسته بندي انواع بافتهاي مذكور و تدوين شيوه هاي مواجهه با هر يك صورت پذيرد كه اين امر بواسطه تعدد و تنوع بافتهاي فرسوده وطيف گسترده اي از اقشار جامعه با ويژگي هاي متنوع اجتماعي، اقتصادي و فرهنگي تنها ساماندهي بافتهاي مذكور را به تعويق مي اندازند. از سوي ديگر همين تنوع و تطور بافتها و اقشار ساكن، ضامن تنوع، برجستگي و منحصر به فرد بودن سيماي شهري محدوده هاي مورد نظر خواهد بود. بررسي ماهيت طر حهاي سامانديهي، نوسازي بهسازي اين طرحها را درزمره طرح هاي تفضيلي ويژه اي قرار ميدهد كه براي محدوده موردمطالعه تهيه مي گردد اما ورند تهيه طرحهاي تفضيلي در گذشته بواسطه نگرش بخشي، از بالا به پايين و بدون بازخورد و نقش مردم در فرآيند برنامه ريزي و تهيه طرحها، موجب شده است كه طرحهاي مذكور به اهداف مورد نظر دست نيابند.