كاربرد سامانه هاي اطلاعات جغرافياي (GIS) در ارزيابي كيفيت خاك به منظور مديريت كشاورزي پايدار (آمايش سرزمين) در منطقه قزوين

[ محمدصادق عسكري ] - دانشجوي كارشناسي ارشد گروه مهندسي علوم خاك دانشگاه تهران
[ مارال خدادادي ] - دانشجوي كارشناسي ارشد گروه مهندسي علوم خاك دانشگاه تهران
[ فريدون سرمديان ] - عضو هيات علمي گروه مهندسي علوم خاك دانشگاه تهران
[ فريدون سرمديان ] - عضو هيات علمي گروه مهندسي علوم خاك دانشگاه تهران

خلاصه مقاله:

ارزيابي تخريب خاك وبررسي اثرات فعاليتهاي بشري بر اراضي، پايه هر نوع آمايش سرزمين ( طراحي استفاده از اراضي) مي باشد. اعتماد عمومي بايستي به وسيله كاربرد ابزار و تكنولوژي هاي پيشرفته در برنامه ريزي و مديريت اراضي، بخصوص اراضي كشاورزي تامين گردد. طبقه بندي نواحي كشاورزي با توجه به سطوح مختلف حساسيت به تخريب و قابليت توليدي آنها بايستي بر اساس مطالعات مشخصات شيميايي خاكها و تشريح آنها بعلاوه خواص فيزيكي، مرفولوژي، خصوصيات هيدرولوژيكي، كاربريهاي واقعي وپتانسيل، انجام گيرد. سيستم اطلاعات جغرافيايي، تامين كننده سريهاي مناسب داده ها برپايه خصوصيات منطقه مي باشد كه با تو جه به در بر داشتن اطلاعات مرتبطي از موسسات عمومي و تحقيقاتي ( خاك، آب، هوا، پوشش گياهي، جانوري، كاربردهاي شهري وصنعتي، ميراث فرهنگي، شرايط اقتصادي_اجتماعي و غيره ) ابزار كاربردي و موثر دراين نوع بررسي ها مي باشد. مرحله بعد شامل ارزيابي شرايط واقعي منابع و خطرات تخريب آنها با اهداف طراحي اندازه گيري هاي مي باشد كه توانايي جلوگيري يا حداقل محدود نمودن هر نوع اثرات منفي كه مي تواند از كاربريهاي مختلف بروز نمايد را داراست .در اين مقاله مدلي به منظور ارزيابي سريع و مديريت اراضي كشاورزي بر پايه نرم افزارهاي و GIS طي استفاده مناسب ازشاخصها بكار برده شده است.