فرسايش آبكندي و جايگاه آن در آمايش سرزمين (مطالعه موردي: استان زنجان)

[ مجيد زنجاني جم ] - كارشناس ارشد مركز تحقيقات كشاورزي و منابع طبيعي استان زنجان
[ مجيد صوفي ] - عضو هيئت علمي مرگز تحقيقات كشاورزي و منابع طبيعي استان فارس

خلاصه مقاله:

انسان امروزه مواجه با كوهي از مشكلات زيست محيطي است. از آن جمله مي توان به نابودي كشتزارها به واسطه فرسايش اشاره كرد (مخدوم، ١٣٦٣ و لاند، ١٩٨٧ ). بطوريكه سالانه ٣ ميليون هكتار از كشتزارهاي جهان بواسطه فرسايش از بين مي روند (كاساس، ١٩٨٣ ). حتي پيامدهاي فرسايش خاك توسط برخي از پژوهشگران به حدي خطرناك قلمداد شده است كه شكوفايي و نابودي تمدنهاي پيشين را به اين پديده نسبت داده اند (قدوسي، ١٣٨٢ به نقل ازLowdermilk ١٩٥٣ ). امروزه نيز عقيده بر اين است ، كه فرسايش خاك توسط آب يكي از عوامل مهم و اصلي بازدارنده براي تحقق آمايش سرزمين در جهان و ايران مي باشد. از ميان انواع مختلف اشكال فرسايش سطحي، فرسايش آبكندي يكي از موارد مهم و تهديد كننده تعادل منابع زيست محيطي و پايداري آن
محسوب مي شود. بنابراين ضروري است مناطق آبكندي و علل ايجاد آن مورد شناسايي قرار گرفته و در آمايش سرزميني هر منطقه توجه ويژه اي به جايگاه آن مبذول گردد.