نگرشي نو درباره ساختارهاي منطقه آذرين تبريز - بزمان بر پايه نتايج به دست آمده از تحليل عناصر ساختاري منطقه راونج - دليجان

[ وحيد حسيني تودشكي ] - كارشناس ارشد زمين شناسي ساختماني از دانشگاه تربيت مدرس تهران

خلاصه مقاله:

طي بررسيهاي هندسي، عناصر ساختاري و تحليل جنبشي آنها مشخص گرديد. ساختار اصلي منطقه مورد مطالعه، تاقديس روانج است كه از نوع چيني هاي مخروطي با قاعده بيضوي بوده كه در دو چهت شمال غرب و جنوب شرق داراي پلانج بوده و محور آن به شكل حرف Z خميده است وسطح محوري آن نيز يك پيچش راستگرد را نشان ميدهد.
با بررسي مدلهاي متعارف دگرشكلي و عناصر ساختاري خاص هر مدل مشخص گرديد كه مدل دگر شكلي توام با فشردگي مي تواند تمامي اختصاصات ساختاري ناحيه راونج را توجيه نمايد. از طرف ديگر روند عمومي حوضه رسوبي منطقه (130N درجه سانتي گراد تا N 135 درجه سانتي گراد ) و جهت فشار وارد بر آن (N20E درجه سانتي گراد ) نيز نشان دهنده يك زون راستالغز همگرا يا Transpression براي منطقه مورد مطالعه است و از اين رو مدل استرين Transpression براي آن قابل كاربرد است. مدل مذكور ابراز مي دارد كه جهت يابي عناصر ساختاري در داخل زونهاي راستالغز همگرا، نه تنها به بزرگي استرين برشي بلكه به درجه همگرايي نيز بستگي دارد و لذا براي تعيين جهت يابي اوليه ساختارهاي منطقه بايد جهت يابي بيضي استرين افقي را به دست آوريم و بدين منظور به داده هاي استرين و نيز فاكتورهاي همگرايي (R) منطقه نياز داريم.
مقدار فاكتور همگرايي (R) با توجه به جهت يابي مولفه هاي تنش محاسبه گرديد (R=2/75) و به كمك قلوه سنگهاي تغيير شكل يافته موجود در منطقه و با استفاده از روش De Paor مقدار استرين درناحيه تعيين و ارزيابي گرديد (Rs=1/6) و به كمك دو پارامتر مذكور و با استفاده از نمودارهاي موجود، جهت يابي بيضي استرين افقي (fi) در منطقه تعيين گرديد (fi~15) . بر مبناي جهت يابي بيضي مزبور، جهت يابي اوليه تمام ساختارهاي ناحيه مشخص و مبنايي براي تجزيه و تحليل هاي ديگر قرار گرفت. لازم بهذكر است كه جهت يابي هاي مذكور با آنچه كه از طريق مطالعات قبلي براي اين مناطق ارائه شده 30 درجه اختلاف دارند.